სტატუსში ჩასატევი პოსტი არ გამომივიდა, ამიტომ მცირე ბლოგად უნდა მოვყვე.

      წარმატებული წლის მოლოდინით დაიწყო 2021. სულ მინიმუმ 2020_ზე უკეთესი ვუსურვეთ ერთმანეთს, მაგრამ...

      მოკლედ, ასეთი ამბავი შეგვემთხვა დღეს. მეზობელი შემოვიდა ოფისში. ერთი მოხუცი კაცია. ჯერ კიდევ ძველი სტამბების დროიდან ცხოვრობს დიღმის მასივში. ვნაცნობობთ ერთმანეთთან, ამიტომ მოურიდებლად იკითხა - სტამბა მაკულატურას ხომ აბარებსო.

      დავთანხმდით, ცხადია, აბა ამდენი ქაღალდი სად უნდა წავიღოთო - ვუთხარით. ძალიან კარგიო, აქვე „პარკში“ მაქვს აგროვებული და გადმოვიტანო. წავიდა და 20 წუთში მართლაც პატარა ტომრით დაბრუნდა, მაკულატურის ყუთთან მივიდა და ამოაპირქვავა, ამოაცარიელა.

      მაკულატურას შორის იყო გასული საუკუნის, რუსულენოვანი სკოლისთვის შექმნილი სახელმძღვანელოები, რამდენიმე სანოტო კრებული, 60_იანი წლების ტელეფონების წიგნაკი, გაყვითლებული ჟურნალ-გაზეთები და კიდევ ერთი წიგნი, რომელმაც ჩვენი ყურადღება მიიქცია.

დიდი კურთხევანი

      მოჩანდა ყდაზე ასომთავრულად, მოოქროვილი წარწერა.

      გადავშალე და 2004 წლის გამოცემა, „დიდი კურთხევანი“ შემრჩა ხელთ.

      ვინ აჩუქა ამ კაცს, რატომ, რისთვის ჩვენთვის სრულიად უცნობია. როგორ მოხვდა თქვენთან ეს წიგნითქო, კითხვა მოვასწარი და არ ვიცი, არ მახსოვსო.

      შეიძლება ძველმა სტამბებმაც აჩუქეს ინტერესიან მეზობელს იმის თავდაჯერებით, რომ კარგ რელიგიურ, სულიერ წიგნს ჩუქნიდნენ. ვინ იცის...

      კურთხევანი ხუცურად არის შესრულებული.

      სულ ეს იყო.