მიგრაციის რამდენიმე სახე არსებობს, როდესაც მიგრაცია ხდება ქვეყნიდან ქვეყანაში, ქალაქიდან სოფელში, სოფლიან ქალაქში, როცა ეს მიგრაცია არის იძულებითი ან როდესაც ეს მიგრაცია არის ჩვენი სურვილ-საჭიროებებიდან გამომდინარე.

      ქართულ რეალობში განსაკუთრებით ხშირია მიგრაცია სოფლიდან ქალაქში, ან უფრო მართებული იქნება თუ ვიტყვი - მიგრაცია მთელი საქართვლოდან, თბილისში.

      წინასაახალწლოდ ეს ყოველივე განსაკუთრებულ აუტანლობას ქმნის, ჩვენთვის, ჩამოსულთათვის. აბა წარმოიდგინეთ, მთელი ცხოვრება (მართალია, ყვავის ასაკის არ ვარ, მაგრამ ეს სიტყვები მაინც განსაკუთრებულს ხდის სათქმელს) დავდივარ სოფლიდან ქალაქში, დილით ჩასვლა - საღამოს ჩამოსვლა, მაგრამ მთელს ამ მარშრუტში იშვიათია სადმე საცობი შეგხვდეს. რა უნდა საცობს აღმაშენებლის ხეივანზე? და დიდუბეში კი მეტრო. ასე და ამგვარად, ჩემს მსგავსად სოფლის სხვ მოსახლეობა რჩებოდა ქალაქური, მეგაპოლისური ცხოვრების ამ უმნიშვნელოვანესი შემდგენელი ნაწილის გააზრების და განცდის გარეშე - ჩვენთვის საცობი მხოლოდ უცხოურ ფილმებში ნანახი რეალობა იყო, არადა ჯონი ქეიჯი ამბობდა - საცობში სიგნალების ხმაც ისეთივე ღირებული მუსიკაა, როგორც ბეთხოვენის სიმფონიებიო (ზუსტად ეგ არ უთქვამს, მაგრამ ხომ შეეძლო ეთქვა?).

      ასე და ამგვარად, ჩვენ აგვიშენეს უზარმაზარი სავაჭრო ცენტრი. ნუ, გულწრფელად რომ ვთქვა, ჩემთვის არავის აუშენებია ის, საკუთარი ბიზნესისთვის ააშენა მფლობელმა, მაგრამ მცხეთის გზაზე ხომ აშენდა? და მცხეთაში სხვა გზა არ მოდის! ამ სავაჭრო ცენტრმა კი, მოახერხა და ოთხზოლიანი მოძრაობა ისე შეაფერხა, რომ კილომეტრიანი საცობი შექმნა. და ახლა, ვიშ მეგობრებო, ჩვენ უკვე ქალაქური ცხოვრების ეს ნეტარებაც გათავისებული გვაქვს.

      ახლა დარჩა მენტალობა! მენტალობა, რომელიც არ გვაძლევს საშუალებას მოვითმინოთ საცობში დგომა; სასწრაფო დახმარების მანქანა, რომ ყვირის "გამიშვითო" და შენს წინ გზას უთმობენ, შენ კი არ უნდა გაიქცე იმ გზადათმობილზე, არამედ უნდა გაატარო სასწრაფო (და ჯანდაბას, მერე უკან გაყევი იგივე სისწრაფით, რა პრობლემაა); ვიდგეთ საცობში და წინა მანქანას არ ვუსიგნალოთ და ა.შ. ამასაც დრო მოიტანას, მანამდე 1 დღისთვის დახარჯული წლის დანაზოგები შეგვიძლია ვჭამოთ და ერთმანეთს ნაჭამ-ნასვამი ახალი წელი მივულოცოთ და მერე მოვინელოთ ნერვიულობით და თავში ხელის რტყმით (ჩვენთან დანაზოგი პირიქითაა, ჯერ ფული გაქვს და მერე ზოგავ! ასეთი დანაზოგი გავრცელებულია ტერმინით "ბანკში კრედიტი").