ერთხელ, იქ, სადაც ზეციური მართლმსაჯულება ზეციური სამართლის თეთრ დარბაზებში მტყუან-მართლის გარჩევით იყო გართული, მე და ჩემი ძმები, ყურებდიდა და ნიკაპგრძელა მასხარები, ჩუმად შევიპარეთ და ღრუბელს ამოფარებულებმა თვალი მივადევნეთ ღვთის სიმართლით გაჯერებულ და განაჩენის გამოტანით გართულ ოცდაოთხ ნაფიც მსაჯულს, რომლებიც ვარსკვლავმხედრის ამაღლებულ ტახტის მისადგომებთან განთავსებულიყვნენ და ძალაუფლების კვერთხის ბრახუნითა და კანონის ბეჭდის დაღის დასმით გამოჰქონდათ მარადიული საბრალდებო დასკვნა.

ერთმა მსაჯულმა უხუცესთაგან, ბრალდებულს ჰკითხა:

-რად გაქვს სამოსი დასვრილიო?

ბრალდებულმა უპასუხა:

-არ ვიცი მოსამართლევ, ვიდრე აქ მოვხვდებოდი მეგონა სუფთად მეცვა. იქ, სადაც ვცხოვრობდი არ ჩანდა მასზედ ლაქებიო.

-ჰოი უგუნურო, ეგ ჭუჭყი შენს თვალებზე გადაკრულმა თვითსიმართლის ბინდმა გადაფარა და ამიტომაც ვერ ხედავდი შენს დასვრილ სამოსსო. ამიტომ ახლა ვეღარაფერი გიშველისო.

მართლაც გამოიყვანეს საცოდავი და წყვდიად-ბნელში უკრეს თავი.

შემდეგ სხვას მიუბრუნდნენ და გაოცებულებმა ჰკითხეს:

- ნუთუ შენს სამოსს ლაქა არა აქვსო?

გაღიმებულმა უმწიკვლომ ალალად შეანათა წრფელი თვალები მოსამართლეებს და უპასუხა:

- საიდან მექნება უზენაესებო, როცა ჩემს სამოსს ყოველ დღე გულმოდგინედ ვრეცხავდიო?

- რით რეცხავდიო? - იკითხეს უფრო მეტად გაკვირვებულმა მსაჯულებმა.

- რითა და უკვდავქმნილი სისხლით, რომელიც ერთმა ღრიბ-ღატაკმა კაცმა მიბოძა, რომელსაც თვალებში ეტყობოდა, რომ ვინმე დიდებულთაგანი უნდა ყოფილიყო. ჩამოიარა, ფერდიდან გამოიდინა, მომაწოდა და დამარიგა: ამით რეცხე ყოველდღე შენი სამოსი და მიხვდები ერთ მშვენიერ დღეს, რომ ეს იქნება შენი სიმართლეო.

ამის გაგონებაზე მხედართმთავარი ტახტიდან წამოიმართა, განსასჯელის მიუახლოვდა, გულში ჩაიკრა და დარბაზს მიმართა:

- ეს სწორედ ის კაცია მე რომ ჩემი წმინდა სისხლით დავფარე და როგორღა იხილავთ მის სამოსზე ჭუჭყსო?

მე ამ დროს გულმა ვეღარ მომითმინა და სამალავიდან გამოსულმა ჯიქურ მივახალე მხედართმთავარს:

-მაშ იმ კაცმა რაღა დაგიშავა, იმისთვისაც მიგეცა ეგ სისხლი და გადარჩებოდა მსჯავრს-თქო.

ნაღვლიანად შემომხედა თეთრმა მხედარმა. მოწყენილი თვალი თვალში გამიყარა და მითხრა:

- ეჰ განა მოიძებნება ის ვისაც ეს სისხლი არ შევთავაზე? მაგრამ განა ყველამ დამიგდო ყურიო. რას იზამ მეგობარო, უგუნურებს თავიანთი ჯოჯოხეთი საკუთარი ზურგით დააქვთო.

დაფიქრებულები დავბრუნდით მე და ჩემი ძმები სახლში და იმ დღიდან მოყოლებული გამუდმებით ამაზე ვბჭობთ და ვფიქრობთ.