პიპიიიპ, პიიი, პიპ პიპ პიიპ პიიიიიპ... პიპიპიპპიიიიიიპ...

       დღეს შუადღიდან შაბათამდე და მერმეცა...

       დაიწყო!

       ამ თემაზე უკვე რამდენჯერ დავწერო? წერე და იკითხეო, ვინ გიშლისო და მეც ვწერ და ვკითხულობ. ვიქაქანებ, ვიქაქანებ, მოვიქაქანებ და დავიღლები.

       ყოველ წლიურად ადამიანები სხვადასხვა წმინდანის წმინდა ნაწილებს მოილოცავენ ხოლმე და ამაში ცუდს ნამდვილად ვერაფერს ვხედავ. პატივისცემა, თაყვანისცემა, რწმენა იმისა რომ განიკურნო, გამოჯანრმთელდე ეს სრულიად ნორმალური განცდა და მიახლების ღირსეული ფორმაა. საქმე ის გახლავთ, რისი წარმოდგენაც არ მინდა, რადგან ვიცი რომ ამიხდება.

       ჩვენში, და არა მარტო ჩვენში ხშირად აზროვნებენ მეტობითა და ნაკლებობით, კარგ-ცუდობით, ოღონდ სადაც მართლა საჭიროა ამ კატეგორიებით იაზროვნონ, იქ არა. აი, მაგალითად, 15 წლის გოგონას შეიძლება უხსნიდე რომ

- არასწორია, როცა მეუბნები კატეთების კვადრეტების ჯამი, ჰიპოტენუზის ნახევარია, ვინაიდან არსებობს პითაგორა რომელმაც სხვანაირად დაასაბუთა და ეს მტკიცდება კიდეც!

- ეს ჩემი აზრია...

საუბრის დასასრული.

       აი ასეა, იქ სადაც უნდა იკამათო, საუბარი ადვილად სრულდება, ხოლო სადაც მართლა დაუდგენელია მეტობა და ნაკლებობა, იქ შეიძლება მტკიცე დებულებებს წააწყდე. მაგალითად, იმას რომ ქართველთა წმინდანები სხვებზე წმიდნანები არიან, მაგალითად ისეთს რომ ქართველთა წინაპრები სხვებზე მეტად წინაპრები არიან და ქართული პატრიოტიზმი, სხვებზე მეტად პატრიოტიზმია, ქართული მეგობრობაც სხვებზე მეტად მეგობრობაა, და ქართული ურთიერთგატანაც სხვებზე მეტად უერთგატანაა.

       ახლა ვინც არ დაიზარა და აქამდე ჩაიკითხა ჩემი ბლოგი, გაიფიქრა - ეს კიდევ ერთი არაქართველიაო და გათიშა. ხოლო ვინც აგრძელებთ იცით სხვებმა რა გაიფიქრეს და რომ უკვე გათიშეს ეს გვერდი.

       დღეს კვლავ ქართული საზოგადოების მართლმორწმუნეობის საკითხს უნდა შევეხო და წინა პოსტის ნაკლებაქტუალურობიდან გამომდინარე, ახალი უნდა დავწერო და ესეც არ იყოს, პირველ ფრაზაში გადმოცემული სიგნალების ფონზე, როცა სახლში შუქი არ გაქვს, სხვა არაფრის დაწერა არ მომდის თავში.

       ყოვლად მართებული კითხვაა - რისთვის მოდიხართ მცხეთაში?

ა. მადლია;

ბ. ვნახოთ მართლა უხრწნელია თუ არა წმინდა გაბრიელი;

გ. რომ მივეახლოთ და ვილოცოთ;

დ. ყველა მოდიოდა და მე ხომ არ დავრჩებოდი;

ე. ლობიოს საჭმელად ჩამოვედით მეგობრები, აქვე სალობიეში.

ვ. ათეისტი ხარ, ვიღაცა ხარ შვილო! ღმერთმა შეგინდოს.

       დავიწყოთ ბოლოდან:

ვ - ათეისტი არ ვარ ქალბატონო და ნუ მლანძღავთ, ვინაიდან ეს არაჯანსაღი არჩევანი მგონია (ათეიზმი) და ნუ მაყენებთ შეურაცხყოფას!

ე - მაპატიეთ, თურმე ეს კითხვა თქვენ არ გეხებოდათ, ღმერთმა შეგარგოთ ლობიო.

დ - მიხარია რომ რაოდენობრივად აზროვნებთ და ალბათ თუკი ეს "ყველა" ოდესმე გადაწყვეტს რამე კარგი გააკეთოს (სასწაულების მჯერა), თქვენც შემოუერთდებით.

გ - მიახლებაზე და ლოცვაზე უკვე დავწერე, რომ ეს მართლა კარგი საქმიანობაა, უბრალოდ გადათელვის, გადაჯეგვის, გაპარტახების, მცხეთის აოხრების, სხვებზე წინ წასვლის, გადალაჯების, „გამატარე შენი პატრონი ...“, „გულის მისდის ქალს გამოუშვით წინ“, „აი, ბავშვიანი ვარ და მიმიშვით“, „წმინდა მამა გაბრიელ მომეცი სამი ჯიპი და ბინა ვერაზე“ და სხვა მისთანების გარეშე!

ბ - აი, თქვენ მართლა პროვოკატორები ხართ  და მხოლოდ ის გაინტერესებთ სად იპოვოთ სასწაული, რომ მერე იქექოთ შიგნით და ძალიან გთხოვთ თქვენ მაინც დაეტიოთ სახლებში და ნერვები არ მომიშალოთ!!!

ა - მცხეთაში ყოველი ჩამოსვლისას იგრძნობა ეგ მადლი, ვინაიდან აქ სვეტიცხოველია, უფლის კვართია. (P.S. ყველა ტაძარში ტრიალებს დიდი მადლი!) და თუ ფიქრობთ რომ მადლი უფლის გარდა რომელიმე ადამიანს თავისით დააქვს, მაშ მადლი რაღაცა სხვა გგონიათ და მიაკითხეთ მოძღვრებს.

       მგონი, ასე იუმორით თუ შევძლებ გადავაგორო ეს ხალხმრავლობანი!

       ისმის კიდევ ერთი კითხვა - რა უნდა ვთხოვოთ წმინდა გაბრიელს?

       ალბათ ის, რა საქმიანობასაც ეწეოდა. არქიმანდრიტი იყო და ადამიანების ცხონებისთვის იღვწოდა. ეს უნდა ვთხოვოთ - ევედრე ქრისტესა ღმერთსა შეწყალებად სულთა ჩვენთათვის, ოღონდ „და გაუმართე ჩემს ოჯახს ხელი და წარმატებული და ბედნიერი მიმყოფე“ აღარ დაუმატოთ, ისედაც დიდი სათხოვარი გაქვთ ნათქვამი და ცოტა მორიდება იქონიეთ...

       აი, დღეისთვის სულ ეს იყო!

       სხვა ვერსიებს დიდი სიამოვნებთ მოვისმენ და განვიხილავ...

გელოდებით სულით, გულით და გაშლილი ხელებით!!!