რამდენჯერ მინანია ჩემი არასწორი საქციელი. ყოფილა ის მომენტი, როდესაც ვიღაცისთვის გული მიტკენია და რაღაც პერიოდის განმავლობაში ვერც კი მივმხვდარვარ, რომ მე მას გული ვატკინე, რაღაც პერიოდის გასვლის შემდეგ ერთიანად ყელში მომბჯენია მთელი ამ ხნის დაგროვილი სინანული, არადა ბანკის კრედიტივითაა, ეს ოხერი, ყოველდღე იზრდება და რაც გვიან გაანალიზებ, რომ ვიღაცასთან ვალში ხარ, მით მეტის გადახდა გიწევს. ამ ყველაფრს კი გადალახავ და ბოდიშს მოიხდი, ან გაპატიებენ ან არა, მაგრამ ეს მთავარი არააა... ყველაზე მთავარი შენ თავთან შეცდომის დაშვებაა, ყველაზე დიდი შეცდომა სიმხდალეა, რომელსაც გვიან ნანობ ... ეს შეგრძნება უბრალოდ კლავს ადამიანს, ყოველთვის წარუშლელ კვალს ტოვებს... ალბათ სილვდილამდეც კი ...

- ნანობ რამეს?

- კი

- რას?

- ბევრჯერ ჩუმად ვიყავი.

- სიჩუმეს ნანობ?

- სიჩუმეს არა სიმხდალეს ვნანობ...