"სიმართლე გითხრა ეს წამლები სულს მიხუთავს და გულის არითმია უფრო მიმწვავდება...

სითეთრე მაბრმავებს და სუნი ყნოსვის უნარს მიქვეითებს...

საკანს ჰგავს აქაურობა, ნამდვილ საკანს. ათასობით წამლის ყურება მომისაჯეს! მე ხომ ისედაც ვიცი, რომ არცერთი არაა წამალი მე რომ მჭირდება... ერთ-ერთს ტკივილგამაყუჩებელი დაარქვეს, მეც ვიცი და თითოეულმა აქ შემომსვლელმა იცის ისეთი ტკივილები, ეს რომ ვერ აყუჩებს, არადა, როგორ მიზიდავს ეს სახელი - ტკივილგამაყუჩებელი...

კარგი, დანარჩენს მერე გეტყვი, უკვე დაღამდა და იცი...

ღამე და სიკვდილი მარადიულ იდუმალებად მესახება. დღეს კი ისეთი ღამეა, მენანება... მენანება, რომ სოფლის შუაგულში ბალახზე არ ვწევარ და არ ვუყურებ ვარსკვლავთა ბადეს, იმედის ნაპერწკლებივით რომ ციმციმებენ ზეცის საზღვარზე... ალბათ რამდენი ლექსი იბადება ასეთ ღამეში...

საოცარია პოეზია, საოცარია ადამიანი...

რომ არ გამეგო ადამიანი, რომ ღვთის ხატია, შემოქმედების ძალა დამანახებდა ამას... როგორ სწყურია პოეტს ლექსი შექმნას და მერე როგორ ხარობს ამაზე... ხარობს, რომ შემოქმედია თვითონაც, გულანთებული გადაიკითხავს ახალდაბადებულ, ჯერ წაუკითხავ, მტირალა სტრიქონებს და საკუთარ არსში გრძნობს ქრისტეს სიდიადეს... ასეა მხატვარი, მწერალი, ყველა ხელოვანი და ყველა ადამიანი.. (მე არ მინახავს ადამიანი ვისაც რაიმეს შექმნა არ შეუძლია) მაგრამ რა ვქნა, პოეზიას გამოვყოფდი მაინც...

ვერ გამიგია რა ძალაა მასში ასეთი, ან იქნებ მე რომ მიყვარს ამიტომ მგონია... არ ვიცი, მაგრამ პოეზიაა მიწა, ზეცა, წყალი, ჟანგბადი, დედამიწა, მზე, მთვარე, ვარსკვლავები, კოსმოსი, უჰაერობა, ჰაერი და გაფრენა!!!!

ჰო, მეც ვწერ ხოლმე...

მერე რა, რომ გიჟს არ მეძახიან, მეც ძალით ჩამაცვეს თეთრი ხალათი და გავაფრინე ☺"