- მე კი ვერ ვხვდები - მეთქი ვუთხარი.

      - კეთილი, მაშინ უფრო გარკვევით გეტყვი - მითხრა მან, - თითოეული ჩვენგანი, სოკრატე, ნაყოფიერდება როგორც ხორციელად, ისე სულიერადაც, და რა მივაღწევთ გარკვეულ ასაკს, შობის სურვილი აატოკებს მაშინ ჩვენს ბუნებას. მაგრამ შობა მახინჯში არ ძალუძს მას, მშვენიერში კი ძალუძს. მამრისა და მდედრის თანაყოფის შედეგი შობაა, ხოლო ჩასახვასა და შობას ღვთაებრივ აქტს ვუწოდებ მე, როგორც უკვდავი საწყისის გამოვლენას მოკვდავ არსებაში. მაგრამ ეგ აქტი ხორცს ვერ შეისხამს მასში, რაც არაჰარმონიულია, მახინჯი და ღვთაებრივი კი ჰარმონიული კავშირით ვერ შეუღლდებიან, მაშინ როცა მშვენიერი ჰარმონიულად ეთვისება ღვთაებრივს; ამრიგად შობისთვის მშვენიერება მოირაცაა (ბედისწერის ქალღმერთი) და ილითიაც (ზევსის და ჰერას ასული, ქალღმერთი მშობიარობისა). ამიტომ, როცა ორსული არსება მშვენიერს უახლოვდება, ნეტარებით ივსება იგი, სიხარულით იღვრება და შობს და წარმოშობს. ხოლო როცა მახინჯს უახლოვდება ჭმუნავს, დრტვინვით იკუმშება... უკუიქცევა და კი არარ შობს, არამედ საშოთი დაატარებს ნაყოფს თავისას და იტანჯება. აგრე ამიტომაც აღელვებს ორსულს და ვნებით განაწამებ არსებას მშვენიერება, რომ იგია მშობიარობის მძაფრ ტკივილთაგან მისი დამხსნელი. რადგან სიყვარული სრულიადაც არ არის სურვილი მშვენიერებისა, როგორც შენ ფიქრობ,

      - მაშ რისა?

      - ჩასახვისა და შობისა მშვენიერისა.

      - დაუშვათ რომ აგრეა - ვთქვი მე.

      - დავუშვათ კი არა, აგრეა ჭეშმარიტად - გამაწყვეტინა მან,

      - მაგრამ რატომ შობისა?

      - იმიტომ რომ შობა ანიჭებს უკვდავებას მოკვდავ არსებას. ამრიგად, თუ ჩვენ წეღანდელ შეთანხმებას გავითვალისწინებთ, სურვილს სიკეთისას უკვდავების სურვილიც უნდა დავუმატოთ, რაკი სიყვარული მხოლოდ სიკეთის მარადიული ფლობის სურვილია, სხვა არაფერი, აქედან გარდაუვლად გამომდინარეობს: სიყვარული აგრეთვე სურვილია უკვდავებისა..