- ძია, უტუღაა ესე?

- კი ძია! უტუღაა!

არადა უკუღმა არ უნდა იყოს!

ჩვენს ქვეყანაში, მართლმადიდებლურ სამყაროში სულიერი შვილისა და მოძღვრის განსაკუთრებული კავშირი, განსაკუთრებული ურთიერთობა არსებობს...

განსხვავებით კათოლიკური ეკლესიისგან, სადაც აღსარებას აბარებ ნებისმიერ სასულიერო პირს რომელიც კი "კაბინაში" ზის, ორთოდოქსები ვცდილობთ გვყავდეს მოძღვარი, რომელთანაც გვექნება ხშირი შეხება. ხშირად მოვუყვებით ჩვენს მდგომარეობას და მივიღებთ მისგან რჩევებს, ჩავაბარებთ აღსარებებს, ის კი ღმერთს შესთხოვს ცოდვათა შენდობას, გავუმხელთ ჩვენს გულის ნადებს და ერთად ვეცდებით პრობლემების მოგვარებას, გვეყოლება როგორც მეგობარი, სულიერი მოძღვარი.

ამგვარი ურთიერთობა მრავალი კუთხით არის გამართლებული, თუნდაც ის რომ სულიერი შვილი და მისი მოძღვარი ერთად ცდილობენ პრობლემების გადაჭრას, სულიერ შვილთან ერთად სასულიერო პირიც იზრდება - იხვეწება, ყოველთვის არ გიწევს ხელახლა საუბარი იმაზე რა გადაგხდენია, და მრავალი სხვა... მაგრამ თუ აქცენტს მხოლოდ აღსარების ჩაბარების მომენტზე შევაჩერებთ, საინტერესო და სავალალო შედეგს ვნახავთ.

კათოლიკურში აღსარების თქმის პროცესი ძალიან მარტივია - შეხვალ კაბინაში, ჩუქურთმიანი გამყოფი კედლის იქით შენთვის სრულიად უცნობი პადრე ზის, რომლისთვისაც ასევე სრულიად უცნობი ხარ - ამიტომ აღსარებას აბარებ უპრობლემოდ! დაგარიგებს, გეტყვის თუ რა წერია წმინდა წერილში და გაგიშვებს. ძალიან მშრალი ურთიერთობა... თუმცა უნდა ვთქვათ რომ კათოლიკურ ურთიერთობაშიც (მაგალითად ქართულში) არის სტანდარტული სა-შვილ-მოძღვრო ურთიერთობა. მიუხედევად იმისა, რომ ამ პოსტის იდეა სულაც არ არის კათოლიკურის და ქრისტიანული არსარების განხილვა... შედარებისას ამბობენ ხოლმე რომ მართლმადიდებლური სა-შვილ-მოძღვრო ტრადიცია, ძალიან უმნიშვნელოდ, მაგრამ სულ ბოლო არგუმენტად მაინც გიცავს ცოდვის ჩადენისგან, რადგან როცა ფიქრობ რომ ეს შენს მოძღვარს, უფროს მეგობარს უნდა უთხრა - ცოტა გირთულდება შეცოდება!

მე უნდა ვისაუბრო უმაზე, თუ რა მდგომაორეობიდან, სად ვართ!

ამ ხედვაში რომ ცოდვის ჩადენისგან გიცავს, ცუდი არაფერია... ეს მართლაც ასეა, ან უნდა იყოს! (როცა იცი რომ დანაშაული უნდა გაუმხილო ადამიანს და ეს გერცხვინება, შეიძლება უარი თქვა დანაშაულზე)... მაგრამ ჩვენ ვხედავთ ამ სიკეთის გაუკუღმართებასაც.

იმის მაგიერ რომ ჩადენის წინ შეგვრცხვეს შეცოდების, გავიხსენოთ რომ მოძღვარს უნდა მოვუყვეთ და ამაზე უარი ვთქვათ, შეცოდების შემდეგ ვეღარ ვბედავთ მოძღვართან მისვლას, ამის შემდეგ გვრცხვენია მისი, გვერიდება და ათასი სხვა მიზეზი...

რატომ? სადაა პრობლემა? ვინაა მოძღვარი ჩვენთვის თუ არა გზა ქრისტემდე? განა მას რაიმე სიდიადე გააჩნია ჩვენს თვალში გარდა იმისა რომ იყოს ხიდი ღმერთამდე? თუ ცოდვისას არ გვადარდებს ქრისტე, რომელიც ცოდვის მომენტშივე ჩვენს გვერდით იმყოფება, აბა მერე მოძღვარი რატომ გვაჭირვებს? საფიქრია იმაზე, რატომ გვყავს მოძღვარი და რა გვინდა მისგან?!

მუდამ უნდა გვახსოვდეს - სასულიერო პირიც კი არანაირი ძალმოსილების არაა ქრისტეს გარეშე. ქრისტეს მისაღებად კი არ უნდა შეგვაშინოს იმან, რომ მოძღვარს ეწყინება ჩვენი მრავალი შეცოდება...

---------------------

დღეს ბევრს ვფიქრობდი ამაზე და მინდოდა გამენდო თქვენთვისაც...

არ ვიცი, რამდენად კარგად გადმოვეცი სათქმელი, მაგრამ კითხვებს ვუპასუხებ შეძლებისდაგვარად... ☺