ვნების სახარებებს მედავითნის გვერდით ვუსმენდი. ცნობისმოყვარეობა მძლევდა და შიგადაშიგ თვალს ვაპირებდი მისი საკითხავებისკენ და ოდესღაც ნასწავლი ხუცური ასოების მოხაზულობებს ვიხსენებდი და სიტყვების ამოკითხვას ვცდილობდი. ბოლო სამი სახარება იყო დარჩენილი. ამ დროს უკვე ის ეპიზოდები იკითხება, როდესაც მაცხოვარი ჯვარზეა გაკრული, ნაცემი, ნაწამები წყალს ითხოვს... „შენი სხეულის თითოეულმა ნაწილმა ივნო ჩვენთვის“ - ამოიკითხა მედავითნემ.

      „წმიდისა გვამისა შენისა, თითოეულმან მან ასომან, ჩვენთვის შეურაცხება დაითმინა, თავმან ეკლისა გვირგვინი, და პირმან ნერწყვაი, და ღაწვთა ყურიმლისცემა, და ბაგეთა ძმარი და ნაღველი, და ყურთა უღმრთოთა მათ, გმობა ბოროტი და ყვედრება, ხოლო ბეჭთა გვემა შოლტითა, ხელმან ლერწამი და ყოველმნამ ხორცმან განკუართა ჯვარსა ზედა, და კვალად ნასხამნთა სამსჭვალნი და გვერდმან ლახვრისა წყლულება, რომელმან ივნე ჩვენთვის მხსნელო და ვნებათაგან მიხსნენ ჩვენ კაცთმოყვარებისათვის რა გვეზიარე ვნებითა და დამდაბლდი ვიდრე სიკვდიმდე და აღმამაღლენ შენთანა, ქრისტე ყოვლად ძლიერო, გვაცხოვნენ და შეგვიწყალენ ჩვენ.“