ყოველთვის როცა საათის ისრებს გავცქერი, ვფიქრობ, რა ჩქარა გადის დრო... წამის დაფიქსირებას ვერც კი ასწრებ, ისე ენაცვლება მეორე წამი პირველს და ასე უსასრულოდ.... დრო გადის და ტენდენციებიც იცვლება. ვიცვლები "მე" და სამყარო ჩემს გარშემო. ამ ახალ სამყაროში კი ჩნდება არა ერთი "შენ", რომლებიც ჩემს "მეს" უკავშირდება და ერთად ვიღებთ ახალ ცნებას - "ჩვენ", რომელიც იმაზე მეტია ვიდრე "მე" და "შენ" ცალცალკე აღებული.... მე და შენ(არა ერთი შენ) ანუ ჩვენ - ძალაა... "ჩვენ" - ერთი უზარმაზარი სიცოცხლის ხეა, ხოლო "მე" და თითოეული "შენ" ნაყოფია ამ ხეზე...

....................................

      "მე" სალომე ვარ, 21 წლის ახალგაზრდა. ამჟამად სტუდენტი, მომავალი სოციოლოგი, დამოუკიდებელი და თავისუფალი პიროვნება, რომელსაც ფიქრის, განსჯის და გადაწყვეტილების მიღების უნარი აქვს, როგორც ნებისმიერ ადამიანს... მაგრამ რა იყო აქამდე, ანუ 21 წლის წინ? თუმცა არა, უფრო ადრე...

      22 წლის წინ... 22 წლის წინ იყო, ჩემი დედა და მამა, ცალ-ცალკე .... 1 წლის შემდეგ ვიყავი "მე"... იყო ჩემი ბავშვობა უკომპრომისო - "ჩემს რვეულში არ დახატო", "ჩემი შოკოლადი არ ჭამო", ზოგჯერ კომპრომისებით - "თუ გინდა, ერთად ვიითამაშოთ ჩემი თოჯინებით", "კარგი, გაპატიებ" შემდეგ იყო გარდატეხის პერიოდი - "ეს ჩემი ცხოვრებაა და მომეცით საშუალება, მე თვითონ მივიღო გადაწყვეტილებები!!"

      ....და სულის ნანატრი შეძახილი - "ჩემი თავის უფალი ვარ"!!! დღეს, როცა მე ვარ ჩემი "თავის უფალი", ჩემი სურვილით და ნებით, ჩემთან მუდამ არის არა ერთი "შენ", ოჯახის წევრების სახით, ერთად კი მუდამ ვართ "ჩვენ", შესაძლოა ზოგჯერ განსხვავებული აზრებით ცხოვრებაზე ან კონკრეტულ საკითხზე, მაგრამ პატივისცემით და ნდობით ერთმანეთის მიმართ.

      სადაც თავისუფლება და ჯანსაღი აზრია, იქ არის მეც და ჩვენც ერთდროულად!..