რედაქციაში შემოსულ კაცს იღლიაში საქაღალდის გრაგნილი ჰქონდა ამოჩრილი.ამოვიოხრე და ხელით სკამზე ვანიშნე: სტუმარი სკამის კიდეზე ჩამოჯდა და გრაგნილი მოუხერხებლად დაიდო მუხლებზე.

რითი შემიძლია გემსახუროთ?

თუ ნებას მომცემთ, ჯერ რამდენიმე სიტყვას საკუთარ თავზე მოგახსენებთ.

ბრძანეთ, უთხარი და კიდევ ერთხელ ამოვიხვნეშე.

მინდოდა, გამეფრთხილებინეთ, რომ პროფესიონალ მწერლად არ ვითვლები.

დიახ...

ომამდე კაფელის ქარხანაში ვმუშაობდი.

კეთილი...

დიდი ქარხანა იყო, კაფელი ვაგონებით იგზავნებოდა.

ჰოო...

და აი ერთი ვაგონი დაიკარგა. პირობითი სასჯელი დამედო ერთი წლის ვადით.

დიახ...

მერე საავტომობილო სახელოსნოში ვმუშაობდი.

კი...

მაგრამ ავტომობილებს ძრავები აქვთ, ჰოდა, სათადარიგო ნაწილები თავსაყრელად მოდიოდა, და რადგან ასე განუსაზღვრელი რაოდენობით მოდიოდა, შეიძლებოდა მისი გატანა და გაზიდვა. ერთი სიტყვით, ეს საჩემო სამუშაო არ იყო.

დიახ...

წელიწადნახევარი ავიკიდე.

ჰო...

სასჯელი რომ მოვიხადე, ბუღალტერიაში გადავედი სამუშაოდ.

ბუღალტერიაში სათადარიგო ნაწილები არა ყრია, ხომ სწორი?

დიახ...

მაგრამ სხვა შესაძლებლობაა. ვინმე როგალსკისთან თანამშრომლობა მომიწია. სოლიდარულად ორ-ორი წელი ავიკიდეთ. მაგრამ სწორედ ამ დროს ამნისტია გამოცხადდა.

კი...

ალბათ, გიკვირთ, ყოველივე ამას რატომ მიყვებაო, მაგრამ ეს აუცილებელია ჩემი მდგომარეობის შესაფასებლად, მე საკუთარ თავს ვებრძოდი, გთხოვთ ყურადღება მიაქციოთ. ,,წახვალ, შე საძაგელო, ვეუბნებოდი საკუთარ თავს, წახვალ სამუშაოდ ისეთ ადგილას, სადაც არაფრის მოპარვა აღარ შეიძლება. აბსოლიტურად არაფრის... დიახ... მაგრამ ეს არც ისე იოლი იყო. ჩვენი მხარე მდიდარია, და ძნელია ისეთი ადგილის პოვნა, სადაც შეუძლებელია რამე არ მოიპარო“.

კერძო სექტორში გადავედი.

ჰო...

პოლიციამ ზუსტად იმ მომენტში ჩამავლო, როდესაც საკუთარი მაღაზიის ვიტრინიდან გამომქონდა საქონელი. აქ კი მივხვდი, რომ უკვე საბოლოოდ ხელიდან წასული კაცი ვიყავი! და სწორედ მაშინ დავიწყე წერა. ახლა თქვენთვის გასაგებია, თუ რას წარმოადგენს ჩემთვის ეს ხელნაწერი. მინდა მჯეროდეს საკუთარი თავისა. მინდა ვირწმუნო, ჯერ ყველაფერი დაკარგული არ არის მეთქი და აი შემოქმედებითს საქმიანობას ვეწევი. ძალიან გთხოვთ ეს ნაწარმოები წაიკითხოთ.

გრაგნილი გავხსენი. პოემა იყო. შემდეგი სიტყვებით იწყებოდა.

იყო არაბეთს როსტევან, მეფე ღმრთისაგან სვიანი...

დიახ, მისი მავნე ჩვევის მსხვერპლი ამჯერად რუსთაველის "ვეფხისტყაოსანი“ გამხდარიყო.