სული გაუცხოვდა და ხალხს ვერიდები,

ფერთა სიცხოველით ბინდი გაიცრიცა,

ფიქრებს უადგილოს კალმით ვეჭიდები,

ვგრძნობ რომ დავიკარგე, ყველამ დამივიწყა.

ჩემი ეგოიზმი, ბოდვას ემსგავსება,

სხეულს გავურბივარ - თიხის მოჩვენებას.

ლოცვა ცრემლნარევი, ტკივილს ეთავსება,

ვწყევლი გათენებას, ველი მოსვენებას.

შიში უჩვეულო გულმა დაიჩემა,

და მტრად აიჩემა ვიღაც უჩინარი.

ველი მოჩვენებებს და დროც გაიჭიმა,

ახლა სიჩუმეა თითქოს უწყინარი.

კედლის კალენდარმა ეს დღეც მიითვალა

მოსჩანს მწვერვალები, ბედის დაპირება.

კიდევ ერთი ღამე, მშვიდად მიიცვალა, 

კიდევ ერთი ღამე... ერთი გაფიქრება.

ილო