უმთვარო ღამე აღვიძებს ვნებებს

ქარი ქრის ისევ სულში თავხედი.

განშორებაც კი სიზმრებად მექცა,

წამი გაჩერდა რაც შენ წახვედი.

გული ნუგეშად ბევრს მოიგონებს,

მაგრამ ის წამი დამრჩა სახსოვრად

და კვლავ შეხვედრის სულსწრაფი ნდომით,

ლამის სიყვარულს ვექცე მათხოვრად.

შენმა სიშორემ კვლავ მოიტანა

დამშვიდობების ტკივილი ღამით.

მახსოვს რომ თითქოს სუნთქვა შევწყვიტე

როცა მომხვიე ხელები წამით.

მერე კი ისე თითქოს გარბოდი

ან შეგეშინდა ჩემი დარდიანს

გრძნობის საბანში დამტოვე ისევ

და ღამეს დარჩა ფიქრი მთვარიანს.

მაინც წახვედი სიბნელით ლანდი,

მე კი დაბნეულს სუნთქვა მიჭირდა.

და მაშინ  სწორედ შენი შეხედვა

თუნდ მხოლოდ ერთხელ რად არ მიღირდა.

მერე სიზმარში გამოვერკვიე

იყო ლამაზი ოცნება ჩემი.

უეცრად , უცბად გამომაღვიძეს.

თუმცა კი ისევ ამ სიზმარს ველი.

კი ალბათ მოვა .... შეხვედრის წამი

მაგრამ ვინ იცის როგორ ან როდის.

სიყვარულს და მე არ შეგვიძლია 

რომ ასე კარგად გავუძლოთ ლოდინს...