აღმოსავლური იგავის მიხედვით კაცს ვეფხვი მისდევდა. გაქცევისას დროს კაცი ხრამში გადავარდა, მაგრამ კლდიდან გამოშვერილ ხის ფესვს მოეჭიდა და მასზე დაეკიდა. ამ დროს ძირს ჩაიხედა და დაინახა, რომ დაბლა მეორე მშიერი, პირდაღებული ვეფხვი ელოდა. ამავე დროს კლდეზე გაკეთებული სოროდან თაგვი გამოძვრა და იმ ფესვის გადაღრღნა დაიწყო, რომელზეც კაცი ეკიდა. როდესაც ფესვი თითქმის გაწყვეტაზე იყო, კაცმა უეცრად მის წინ პატარა, დამწიფებული კენკრა დაინახა. კაცმა კენკრა მოწყვიტა და გემრიელად შეჭამა.

      ეს იგავი ასე შეიძლება აიხსნას, პირველი ვეფხვი წარსულია, რომლისგანაც ადამიანი გარბის. მეორე ვეფხვი მომავალია, რომლისაც ადამიანს ეშინია. ხის ფესვი - ცხოვრებაა, თაგვი - დაუნდობელი დრო, კენკრა - წამიერებაა, აწმყოა, დღევანდელი დღეა.

      კენკრის შეჭმით ადამიანმა იგემა აწმყო და დატკბა მისით.

      ნუ ღელავთ წარსულზე და ნუ გეშინიათ მომავლის. მიიღეთ აწმყო, რაც არ უნდა მცირე და პატარა იყოს!

      მიირთვით როგორც ტკბილი კენკრა!