ერთხელ, ერთმა ინდიელმა იპოვა არწივის კვერცხი და ჩადო ის ველური ამერიკული ინდაურის ბუდეში. დროთა განმავლობაში მისგან გამოიჩეკა არწივის მართვე, რომელიც შემდეგ იზრდებოდა ინდაურის ჭუკებთან ერთად.

მთელი თავისი ცხოვრება ეს ფრინველი, – ფიქრობდა რა, რომ იყო ინდაური – იქცეოდა ისე, როგორც ინდაური. ის ჩიჩქნიდა მიწას, სადაც ეძებდა მარცვლეულს და ჭიებს, ის გამოსცემდა მისი ბუნებისთვის სრულიად შეუფერებელ, მაგრამ ინდაურისთვის დამახასიათებელ ხმებს. აფრინდებოდა ხანდახან ერთ ორ მეტროზე და ისიც დიდი გაჭირვებით.

ერთხელ, უღრუბლო მზიან დღეს, მან დალანდა საოცარი ფრინველი, რომელიც ამაყად ნავარდობდა ზეცაში. ეს იყო დიდებული სანახაობა. ფრინველი, მიუხედავად იმისა, რომ იშვიათად და ისიც მხოლოდ ოდნავ თუ დაიქნევდა თავის მძლავრ ფრთებს, მაინც ძალზე მაღლა და თავისუფლად მიაპობდა საჰაერო სივრცეს.

– რა მშვენიერი ფრინველია! – გადაულაპარაკა არწივმა–ინდაურმა მეზობელს. – რა ქვია?

– ეს ხომ არწივია, ლიდერი ფრინველთა შორის, – უპასუხა ინდაურმა.

– რა საოცრებაა, ნუთუ ჩვენ არ შეგვიძლია ასე?

– არც იფიქრო, ჩვენ ასეთი ვერასდროს ვერ გავხდებით. წამოდი, ჯობია ჭიები მოვძებნოთ…

და მათ გააგრძელეს მიწის ჩიჩქნა…

რა ტრაგედიაა. არწივი, რომელიც შექმნილი იყო იმისთვის, რომ ენავარდა ზეცაში, ჩიჩქნიდა მიწას და ნადირობდა ჭიებზე.

ის არ ოცნებობდა და არ ჰქონდა რაიმე ილუზიები, რადგან გაიზარდა ინდაურებს შორის, მიუხედავად იმისა, რომ ამ ქვეყანას მოევლინა, როგორც ერთ–ერთი ყველაზე საშიში მტაცებელი.

P.S. როგორ ფიქრობთ, ვართ თუ არა ადამიანები გაჩენილები იმისთვის, რომ ვინავარდოთ ზეცაში? გაგვიზიარეთ თქვენი მოსაზრებები კომენტარებში.