.... მტკივა...  და ასე იქნება მარად... რომ აღარ მესმის შენი  ფეხის ხმა... 

     ... მტკივა... რომ აღარ მესმის შენი ნათქვამი  "მიყვარხარ"

     ... მენატრება შენი ხმა და სურნელი...

     ... მტკივა... როცა ვიხსენებ იმ ბედნიერ წუთებს როცა ერთად ვიყავით... ახლა ვხვდები            თუ რაოდენ  ნედნიერი ვყოფილვარ მე იმ მომენტში როცა გვერდით მყავდი...

     ... მტკივა... უშენობა მტკივა...

     ... შენი ლამაზი თვალები მენატრება, როცა მიყურებდნენ ვარსკვლავებივით ბრწყინავდნენ          ჩემი დანახვისას...  ის ბედნიერება მენატრება ჩემო ლამაზთვალებავ...

     ... მტკივა... რომ ვიხსენებ შენს გაყინულ სხეულს... როცა საბოლოოდ წახვედი და                    დამტოვე, ჩემს აუხდენელ ოცნებებთან მარტო...

     ... მტკივა... საბოლოო გზაზე რომ მიგაცილებდი... თითქოს გავქვავდი და სრულიად                  უგრძნობი გავხდი... უემოციო...

     ... მტკივა... უშენობა მტკივა...

     ... თვალებს რომ ვხუჭავ მახსენდება თუ როგორ მიგაცილებდი უკანასკნელ გზაზე...

         გამწარებული დედის სიტყვები ჩამესმის ყურში

         " ღმერთო ჩამოგექცეს სამართალიო... რომ ჩემი ხელით მამარხვინებ

           საკუთარ შვილსო "

     ... ეს სიტყვები, ცხოვრების ბოლომდე გაჰყვება ჩემს შთაგონებას...

     ... მტკივა... რომ მახსენდება, თუ როგორ ჩააბეს შენს სასახლეს თოკები...

     ...  და აი... მაშინ კი მივხვდი რომ ყველაფერი დამთავრდა... 

     ... მაშინ ვიგრძენი რამხელა უბედურების წინაშე ვიდექი ამ ცხოვრებაში...

     ... მტკივა... ჯერ კიდევ ძალიან მტკივა... და სიცოცხლის ბოლომდე გაჰყვება ჩემს შთაგონება, შენი ბოლო გზის სიმღერა  " რიმტარირო "  

     ... აუხდენელი სიყვარულისა და სურვილების ნაცვლად...

 ეძღვნება ჩემი მეგობრის აკოს ხსოვნას...

 ნინო გოგილაშვილი

 კულულა