ნოდარ დუმბაძეს სასაცილოდაც არ ეყოფოდა ეს პოსტი - რად უნდა ბიჭო ლექსს შესავალი! აბა ნახე ბარათაშვილი - მირბის, მიმაფრენს უგზო-უკვლოდ ჩემი მერანი, სადაა აქ შესავალიო მეტყოდა, მაგრამ ვაჰ მე რომ არც პოეტი ვარ და ის დალოცვილიც, როგორც იტყვიან, გზა მართალს არის წასული.

      რამდენიმე წუთის წინ, ერთი, პატრიოტული ვიდეოპოეზია მოვისმინე. ახალგაზრდა ქართველი კაცი, სამშობლოს სადღეგრძელოს მიირთმევდა და ლექსით აფორმებდა. როგორც აღმოჩნდა, ეს ლექსი გახლავთ, ნანა მეფარიშვილის "მინდა გაგეცნოთ".

      ვუსმენდი ამ ლექსის თითეული კუპლეტის ტაეპებს და სულ სხვაგვარი დაბოლოებები მიტივტივდებოდა თავში. ბოლოს ერთ ვითომლექსად შევკრიბე და გადავწყვიტე გაგიზიაროთ.

მეც რუსთაველის სამშობლოდან ვარ,
მხოლოდ ის ვიცი ამ გენიოსზე,
რომ სამშობლოში არ დააფასეს -
აქ ვერსად ნახავთ, ვერცერთ ფრესკაზე!

ვაჟას მიწაა ჩემი საძვალე,
ვაჟას, რომელიც მსოფლიოს მწყემსდა.
მაგრამ ქართველმა ისე მოაწყო
ერთი ნაციის აქციეს მძევლად.

გოგებაშვილმა აღმიდგა ენა,
მაგრამ ვაი რომ ეს ენაც წახდა,
"დაალაიქე", "დააჩექინე"
ჩვენი საუბრის ფესვები გახდა.

აღმაშენებლის სამშობლოდან ვარ,
კაცმა ჯარისთვის ჩრდილოელთ უხმო,
ახლა ჰგონიათ ომებს იგებდა
სიმღერა, ლექსი, პროზა უნიჭო.

მე სააკაძის სამშობლოდან ვარ,
კაცი, რომელიც გმირად ვაქციეთ,
მხედართმთავარი ჭკვიანი იყო
ამიტომ წრთვნიდა ოსმალთ არმიებს?

თამარის სისხლი გადამდის გულზე,
მისი მეფობა ოქროს ხანაა.
ასწლეულები გავიდა შემდეგ
ქალის ადგილი მაინც "კუხნაა".

უფლის სიყვარულს აქ თავს სწირავდნენ,
ახლა კი რწმენას ზომავს ტაძარი,
რაც უფრო დიდი, ოქრო-შემკული,
უფრო ღიაა ცხონების კარი.

მე ფიროსმანის სამშობლოდან ვარ
სარდაფის ქვეშ, რომ სული ამოხდა,
გალაკტიონი დამყურებს ღამით
ლექსით შეშლილი ჩუმად რომ მოკვდა.

სწორედ იქ არის ჩემი სამშობლო,
დედა ღმრთისმშობლის წილხვედრი მხარე,
და არც კი ვიცი რა ვუპასუხოთ,
რომ გვკითხავს - ხალხნო, რას დაემსგავსეთ?

მე ქეთევანის სამშობლოდან ვარ,
ყორღანაშვილიც აქედან იყო.
მხოლოდ წმინდანებს ნუ მოვიგონებთ,
სხვებიც გვახსოვდეს ვინ და რა იყო.

აკაკის ნასუნთქ ჰაერს ვისუნთქავ,
ილიას გავლილ მიწაზე დავალ,
ერთმა გამზრდელით გვითხრა რანიც ვართ,
მეორე მოვკალთ და არცა ვმალავთ!

ჩემი სამშობლო ვერ ითვლის ასაკს,
თუმცა, სადღაც გზას გადავუხვიეთ.
რაც უფრო მეტად ჩავდივართ ფსკერზე
მით მეტი გვხვდება ლექი და მღვრიე.

დიახ, გახლავართ საქართველოდან,
გენიოსთა და გმირთა ქვეყნიდან,
ეს, როცა ბახუსს ვეძლევი, მაშინ,
თორემ, ისე კი, ხომ იცით ვინც ვართ!