ღმერთო ნუ მომწყვეტ იმ ველებს

რაც მიზომია მისხლითა.

ნუ დამახვედრებ ჭიუხებს

წარბებ შანაყარს რისხვითა.

ოღონდაც ნუ მამანატრებ

ქედებს დაფარულს ნისლითა.

სხვა რაც გეწადოს დამმართე

სასჯელს შავხვდები ლხინითა.

თუმცა კი ვიცი ღირსი ვარ

მთისგან ვიღებდე წყრომასა.

წამოველ გამოვერიდე

სხვაგან ვეწევი შრომასა.

გონჯი რამ ამბებ ჩამამდის

დაცლილა მთელი ხეობა.

არსაით კაცი არ სჩანსო,

აღარც ის…

აგრილებულა ზაფხულის დილა,

ხე შემოდგომის სიყვითლეს იმჩნევს.

რამდენ სიავეს შეესწრო თვალი,

გული კი მაინც სიცოცხლეს ირჩევს.

თუმცა კი გვიან მაგრამ დღეს მესმის

რაც არ მესმოდა ადრე მშობლების.

გახუნებულა ბავშვობის წლები,

როგორც სიმწვანე ამ ხის ფოთლების.

და როცა ქარი უხსოვარ დროსის

თვალწინ გაწელავს ერთ ფირად წარსულს,

გული უცრემლოდ მაშინ იტირებს

და ამოხეთქავს სიღრმეში დაფლულს.

თვალცრემლიანი…

აღარ მინდა საათი,
მომაშორეთ მაჯიდან,
ზეცის სილურჟისაკენ
ქარი მიხმობს ფანჯრიდან.

და რად მინდა საათი?
რისთვის?... რაში მჭირდება.
აქ არავინ მიბარებს,
არც შეხვედრას მპირდება.

სჯობს გაატანეთ ვინმეს
აქ ტყუილად ირჯება.
მსურველს თქვენ ნუ იდარდებთ
ვიცი ბევრი იქნება.

აქ მე დრო არ მანაღცლებს,
არც უმისოდ მწყინდება,...
იმქვეყნად კი ქარი მე
უდროობას მპირდება...

ფშავლების მსგავსი ცხოვრება

მე ჯერ არსად არ მსმენია.

ღმერთმა გიკურთხოთ გამჩენი,

ჯიში, ჯილაგი, გენია.

ბობოქრობის და სიდინჯის

თქვენშია დიდი თანხვედრა.

მტერთან მტრობაი იცით და

ძმებთან კი ძმური დახვედრა.

ფშაველი რა ფშაველია,

პურ-მარილ დაგიმალოსა.

ძმობას შაგფიცებს, შაგასმევს

ჟიპიტაურის წყაროსა.

აზრად არავინ გაივლოს,

გულში წყენაი მალოსა.

მგონი სიხლში აქვს სუყველას

სიმართლე…