აგრილებულა ზაფხულის დილა,
ხე შემოდგომის სიყვითლეს იმჩნევს.
რამდენ სიავეს შეესწრო თვალი,
გული კი მაინც სიცოცხლეს ირჩევს.

თუმცა კი გვიან მაგრამ დღეს მესმის
რაც არ მესმოდა ადრე მშობლების.
გახუნებულა ბავშვობის წლები,
როგორც სიმწვანე ამ ხის ფოთლების.

და როცა ქარი უხსოვარ დროსის
თვალწინ გაწელავს ერთ ფირად წარსულს,
გული უცრემლოდ მაშინ იტირებს
და ამოხეთქავს სიღრმეში დაფლულს.

თვალცრემლიანი შევყურებ ზეცას,
დროსი სისწრაფის სიმკაცრე მახრჩობს,
თუმც ბავშვობაშიც ბევრჯერ მატირეს,
გული კვლავ გულით ბავშვობას ნატრობს.

მოვა ზამთარი დაიწყებს თოვას,
ფიფქის სიცივე სულში გაჯდება,
დაიპყრობს სხეულს მთელი არსებით
გულში იარაც განმიახლდება.

ცელქი ბავშვები ავსებენ ეზოს,
ჟრიამულია ხალისობს ყველა,
ჯოხზე დაყრდნობით სარკმელს ვაშურებ
თუმცა კი ვჩქარობ, მივდივარ ნელა.

ჰა მივაღწიე, დავყურებ ეზოს,
დიდ გუნდებს ქმნიან თოვლით ბავშვები...
რას ვიფიქრებდი თუ ასე სწარაფად
ჩაიქროლებდნენ დროის რაშები.

ნისლის ფერია დღეს ფიქრი ჩემი,
დროის სიმკაცრე ლამის მაყვირებს,...
ნეტავ სადა ყავს რაშებს მხედარი?...
მკაცრად მოქაჩოს უკან აღვირებს.

იქნებ ამისი სურვილიც არ აქვს,...
იქნებ უმატებს მათრახის ტკაცუნს,
შეუსვენებლად საით იჩქარის,
გამაგებინა ნეტავი რა სურს.

ფიქრშიც ვერა ვთქვი ჩემი სათქმელი,
კაცს თურმე აქაც სულ მცირე დრო აქვს.
და სასწაული,... სარკმლით რას ვხედავ
დროს გაზაფხულის სიმწვანე მოაქვს...