პატარაობისას ისე მეშინოდა და მზარავდა გვირაბი, რომ როცა სოფლისკენ მგზავრობისას მივუახლოვდებოდი, თვალებს ვხუჭავდი ხოლმე. საოცრად ნათლად მახსოვს ის შეგრძნება გვირაბიდან გამოსულს რომ მეუფლებოდა. ხელებს ვშლიდი და ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს მთიდან ღრუბლებში ვეშვებოდი. ერთი პერიოდი ძალიან ხშირად მესიზმრებოდა, რომ ჩვენი წითელი ჟიგულით ბნელ გვირაბში მივქროდი, მარტო ვიყავი, საჭესთან არ ვიჯექი, მაგრამ ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს მე მიმყავდა.…

უზომოდ დაღლილ თვალებს ვახელ... თავიდან მიჭირს, თითქოს ქუთუთოებს რაღაც აწევს ზემოდან და თვალის გახელის საშუალებას არ მაძლევს. ცოტა ხანში, უკვე გახელილი თვალებით სრულიად უცხო სამყაროს ვუყურებ და მგონია, რომ ისევ მძინავს. ირგვლივ მხოლოდ სიცივეა...თეთრი, პირგამეხებული კედლები, რკინის, ჭრიალა საწოლები...უცნაური აპარატები... ჰაერში არასასიამოვნო, სინესტის და წამლების სუნი დგას... სულ მარტო ვარ... აღარც სითბოა, აღარც ის მოსიყვარულე ხმა,…

არ დავბადებულიყავი?

მზეს ერთი მოცქირალი მოაკლდებოდა; ჩემს მომავალ მეგობრებს ერთი მეგობარი დააკლდებოდათ;

ჩემს მშობლებს არ ეცოდინებოდათ კიდევ ერთი შვილისადმი სიყვარული;

ჩემს წილ სივრცეს ერთი ყმაწვილი გაუვლიდა. ის ხომ ვერასდროს იგრძნობდა სიყვარულს, თუ ჩემი საბედო იყო.

არ შერჩებოდა ვიღაცის მზერა ჩემზე. მისი მზერა ჩემში გაივლიდა და გლუვ კედელს მიენარცხებოდა.

მაშინ ხომ ჩემი საფლავის ლოდიც არ…

      სიკვდილი, სიცოცხლის გაგრძელებაა, ოღონდ სხვა ფორმით. საერთოდ, მოკვდა მკაცრი ფორმაა, სწორია გარდაიცვალა. არ არსებობს ადამიანი, რომელიც ცხოვრების განმავლობაში რამდენჯერმე არ დაფიქრდეს სიკვდილზე, არ ჩაუღრმავდეს ამ თემას და არ დაებადოს შემდეგი კითხვები: რა ხდება როდესაც მოვკვდები? სად მოვხვდები?არსებობს თუ არა სამოთხე ან ჯოჯოხეთი? ეს ის კითხვებია, რომელზეც პასუხს სიკვდილის შემდეგ თუ გავიგებთ. ეს ფენომენი, სიკვდილი, მეცნიერებმა დიდიხანია ამოხსნეს,…