უზომოდ დაღლილ თვალებს ვახელ... თავიდან მიჭირს, თითქოს ქუთუთოებს რაღაც აწევს ზემოდან და თვალის გახელის საშუალებას არ მაძლევს. ცოტა ხანში, უკვე გახელილი თვალებით სრულიად უცხო სამყაროს ვუყურებ და მგონია, რომ ისევ მძინავს. ირგვლივ მხოლოდ სიცივეა...თეთრი, პირგამეხებული კედლები, რკინის, ჭრიალა საწოლები...უცნაური აპარატები... ჰაერში არასასიამოვნო, სინესტის და წამლების სუნი დგას... სულ მარტო ვარ... აღარც სითბოა, აღარც ის მოსიყვარულე ხმა, სულ რომ ჩამესმოდა და აღარც ის მგრძნობიარე ხელები, ადრე რომ მეფერებოდნენ... დაუცველი და უმწეო მგონია თავი. 

თანდათან მახსენდება გასული ღამე... გარეთ ხმაური და ფორიაქი იყო... ის მოსიყვარულე ხმა ძალიან ნერვიულობდა, თან მე მელაპარაკებოდა და ამბობდა ყველაფერი კარგად იქნებაო, შენ არ ინერვიულო,მე სულ შენთან ვიქნებიო... კი მაგრამ,ახლა სად არის??? 

მერე მახსოვს, რომ ხმამაღალი გრუხუნი შემომესმა და ძალიან სწრაფად გავრბოდით სადღაც... მერე სრულიად უცხო ხმების საუბარი ჩამესმოდა საათობით... ფუსფუსებდნენ, ყვიროდნენ...უხნაურ სახელებს ახსენებდნენ... გავიგონე მოსიყვარულე ხმის კივილი და მერე... მერე არაფერი აღარ მახსოვს... ნეტავ რა მოხდა? ახლა სად ვარ? რატომ არავინ არ მოდის ჩემთან? 

თვალებს ვხუჭავ... მინდა დავიჯერო რომ სიზმარია... ყველაფერი მესიზმრება..გავიღვიძებ, აი ახლა გავიღვიძებ და ისევ ძველებურად დამხვდება ყველაფერი... ცალ თვალს ვახელ და ისევ ეს ცივი კედელია თვალ წინ... 

უკვე შიში მიპყრობს, ვხდები რომ უნდა გავიქცე, არ მინდა აქ ყოფნა... აქ არ არის ჩემი სახლი, აქ არ არის ჩემი ადგილი... მინდა წავიდე, მაგრამ ხელსაც კი ვერ ვამოძრავებ... მთელი სხეული, რაღაც საშინელ მატერიაში მაქვს გახვეული და უკვე მიკვირს, აქამდე სუნთქვას როგორ ვახერხებდი... ტირილს ვიწყებ... მხოლოდ ცრემლები შემრჩა თავის დასაცავად... ვტირი მთელი გულით და ვცდილობ ამით გადავლახო გულში ჩაბუდებული შიში...

ოთახში უცებ საოცარი სინათლე ჩნდება და სინათლის სიღრმიდან მოისმის ის ნაცნობი, მოსიყვარულე და მზრუნველი ხმა... ტირილს უცებ ვწყვეტ... ვერ ვხვდები მეჩვენება თუ მართლა ისმის... არა! არ მეჩვენება, მართლა ის არის, მისი ხმა... აი მიახლოვდება, სულ მალე, სულ 2 ნაბიჯი და უკვე ჩემთან იქნება... თურმე აქ არის, თურმე მართლა არ მივუტოვებივარ... 

ისევ თვალებს ვხუჭავ.. ნელ-ნელა ვახელ და ვხედავ ყველაზე ლამაზ, ყველაზე მზრუნველ, ყველაზე თბილ, ყველაზე მოსიყვარულე და ცრემლიან თვალებს დედამიწაზე... დედა! 

______________________________

დაბადების თარიღი: 17/10/1991

ახალშობილის სქესი: მდედრობითი

ახალშობილის სახელი: თამარი

ესეც პირველი ცნობა ჩემს შესახებ...

ახლა, თურმე უკვე ოფიციალურად მაქვს უფლება ამ სამყაროში გავაგრძელო ცხოვრება... 

__________________________________

პ.ს. ჩემს დაბადებას გილოცავ დედა!