ღამეა, წვიმის ხმაურმა და ნოსტალგიურმა სურნელმა, ღამისეული სიმყუდროვე შემოაფრქვია ნაცრისფერი გარემოდან საძინებელში.. როგორც ყოველთვის ჩაფიქრებული ვარ, ბევრს ვფიქრობ და ვწყდები გარემოს.. რიტორიკული კითხვები კი თან დამყვება.. მაინც რა იწვევს ადამიანში სიცარიელეს?! მარტოობას?! როცა უამრავი ადამიანი გყავს გვერდით, რომლებიც სითბოთი და სიყვარულით განებივრებენ, მაგრამ თავს მაინც დაცარიელებულად და გრძნობაგამოცლილივით გრძნობ.. უცნაურია.. გაგეცინა არაა?? შენ ხომ…

ცხრა თვე შენს მუცელში “ვიცხოვრე”, შენი სხეულით მატარე, მერე მუცელი გეტკინა და სიცოცხლეც მაჩუქე, მას მერე სულ ერთად ვართ. არვიცი რა ძალა აქვს სიტყვას “შვილი”ამდენ რამეს რომ გაკეთებინებს, მაგრამ როცა ვფიქრობ თუ რას ნიშნავს სიტყვა “დედა” ჩემთვის, მაშინ ვხვდები ჩემ მნიშვნელობასაც შენს ცხოვრებაში. შენ ერთადერთი ადამიანი ხარ, რომელიც სულ ჩემ გვერდითაა და ერთადერთი ხარ, ვისაც ჩემს ცხოვრებაში არ შევცვლიდი. 20 წლით უკან…

ხანდახან როგორ გტკივა, როგორ გეშინია... გინდა გამოხატო, დაწერო ან თქვა, მაგრამ როცა ამ ყველაფერის სიტყვებად გადაქცევას ცდილობ, ხვდები რა სისულელეაა, არცერთი არცერთი სიტყვა ახლოსაც კი არ არის იმასთან, რასაც გრძნობ... ამიტომ მე ყოველთვის სიჩუმეს ვირჩევ, იქ ყველაფერი ეტევა ... )))