პროფესორ პავლე ნაპირელის ოჯახი ყირიმში ისვენებდა, დაძაბული შრომით მოქანცულ მეცნიერს ძალიან მოუხდა იქაური მზე და ზღვის ჰაერი. ამინდებიც კარგი დაუდგა. ერთ ადგილას ვერ ჩერდებოდა, ავტომანქანით შემოიარა ყირიმის სამხრეთი სანაპირო, იყო ლივადიაში, ინახულა რუსეთის უკანასკნელი მეფის აგარაკი; იყო გურზუფშიც, დაათვალიერა პუშკინისეული ადგილები, 1812 წლის სამამულო ომის გმირის, გენერალ რაევსკის აგარაკი, სადაც ოდესღაც ისვენებდა დიდი პოეტი, შეიარამღვიმეშიც, სადაც, როგორც გადმოცემა ამბობს, უყვარდა ალექსანდრე სერგის ძეს ყოფნა...

      სისხლის სამართლის სამძებრო განყოფილების უფროსმა პოლკოვნიკმა ზურაბ ლომაურმა წარმატებით დაიცვა დისერტაცია და იურიდიულ მეცნიერებათა კანდიდატის სამეცნიერო ხარისხი მიენიჭა. ეს დიდი მოვლენა იყო არა მარტო ზურაბ ლომაურის ცხოვრებაში, არამედ სისხლის სამართლის სამძებრო განყოფილებისა და საერთოდ მილიციის საქმიანობაში. მას პირადად მიულოცეს მინისტრმა და რესპუბლიკის მილიციის სამმართველოს უფროსმა. იგი მილოცვებს ვერ აუდიოდა. სხვა რესპუბლიკებიდან და ოლქებიდანაც უგზავნიდნენ მისალოც დეპეშებს. ყველაზე მეტად მისი თანამშრომლები იყვნენ გახარებულნი. ზურაბი მათთვის იყო არა მარტო უფროსი და ნაცადი ხელმძღვანელი, არამედ მასწავლებელი, დამრიგებელი, მიუდგომელი და მიუკერძოებელი უფროსი ამხანაგი. ზურაბ ლომაურმა კიდევ ერთი დიდი საქმე გააკეთა. მან ხელი შეუწყო და საშუალება მისცა თანამშრომლებს ესწავლათ და უმაღლესი სასწავლებელი დაემთავრებინათ...

      ხუტამ კარგად იცოდა, რომ ყოველი ბოროტმოქმედი ფრთხილია, ის ზოგჯერ თავისიანებსაც კი არ გაუზიარებს გულის ნადებს, მაგრამ ხუტას საკმაოდ დიდი გამოცდილება ჰქონდა და არც ალღო ღალატობდა. ის ხომ გამოცდილი კრიმინალისტის, ზურაბ ლომაურის აღზრდილი იყო. ზურაბი მუდამ ასწავლიდა, რომ დამნაშავე პირებთან მიდგომაში ერთხელ გამომუშავებული შტამპი არ გამოდგება, რომ მათი ხასიათის შეცნობაა საჭირო, რათა მათი ნდობა მოიპოვო. ხუტა გაწერელია ამბობდა: ოპერატიული მუშაკი მაშინ არის სრულყოფილი, თუ ის კვალის ძიების დროს ყოველგვარ საშუალებას მარჯვედ იყენებს...

      ნაზიმ ზოიძე მკითხველს ნაღვლიანად მოუთხრობდა თავის წიგნში, რამდენად აბრმავებს ადამიანს რელიგიური უმეცრება, როდესაც ჩამორჩენილი, გაუთვითცნობიერებელი ხალხი სარწმუნოებისათვის თავის ეროვნულ სახესაც კი ჰკარგავს, წარსულის ადათჩვევებს ღალატობს. ეროვნება და სისხლის ურთიერთობა ერთია, რელიგია და სარწმუნოება კი მეორე. თურქეთის სასულთნოს ერთ-ერთი უკანასკნელი სამხედრო მოღვაწე, ენვერ-ფაშა, ქართველი იყო, გვარად ხიმშიაშვილი, ნამდვილი აჭარელი...