ახალი დილა...

ახალი მზე, ახალი ჰორიზონტი....

ახალი გზა ისე შორი და უსასრულო.... სწორედ რომ უსასრულო, რადგან ის მხოლოდ დასაწყისის დასაწყისია... გზა თავისი დასაწყისით, დასასრულის გარეშე...

ახალი აღმართი და ისევ დაღმართი...

ახალი ქუჩა ახალი სახლებით, ახალი ხალხით, ხოლო ეს ხალხი ახალი თვალით და ყურით, ზოგი ღიმილიანი, ზოგიც კოპებშეკრული, ზოგიც სევდიანი და ზოგიც უბრალოდ გაბოროტებული...

შენც რაღაც ახლით ამ გარემოსთვის, აქაური ქუდით, რომელიც შენს ნამდვილ სახეს მალავს, ის თითქოს შენი ნაჭუჭია, რომელშიც ამწყვდევ შენს თავს და შეუმჩნეველი ხდები, მაგრამ ეს სამყარო შენია, მხოლოდ შენი და ბედნიერი ხარ რომ შენი სამყარო გაქ, სადაც შენ ხარ შენი თავის უფალიც და ყოველივე ამ სამყაროს შემადგენელი ნაწილის.... მაგრამ საკმარისია ვინმემ სულ ცოტა "გიჯიკოს" და ეს სამყაროც ინგრევა, როგორც ქვიშის სასახლე მცირე ნიავზე ან წყლის მცირე მოქცევაზე...

და მაინც ასე სრულდება გზა... მზეც ტოვებს თავის ზენიტს და ჩადის დაბლა მიწისქვეშეთში.... შენც უბრუნდები სხვა სამყაროს, არა ახალს, არამედ ძველს.... მაგრამ ცოტაც და ისევ თავიდან...

ისევ თენდება დილა და უკვე ნაცნობი მზე, ეს ჰორიზონტი, ეს გზა, ქუჩები, ხალხი და შენ, ყოველივე ნაცნობი, მაგრამ მაინც რაღაც ახალი... ისევ შენი სამფლობელო, შენი სამყარო, სადაც შენ ისევ შენობ და სადაც მზე ისევ მზეობს!... მაგრამ ჰოი თვალთმაქცო მზეო!.. ხან ნაზად გამიღიმებ და შენი ღიმილით მათბობ, ხან ავად გადაიხარხარებ და შენი სიკაშკაშითა და სიმხურვალით მწვავ, ხანაც კი ბავშვივით მებუტები, პირს დამუწავ, ზურგს მაქცევ და მიბნელებ ირგვლივ ყოველივეს!..

მზეო მაჩუქე ღიმილი და გამათბე!.. : )

გავიღიმოთ და გავათბოთ ერთმანეთი : ) : ) : ) ♥ ♥ ♥

პ.ს. ციკლიდან „ავტობუსში მოფრენილი მუზები“ :))