მილანის ფანკლუბმა საჩუქარი გაუკეთა  ქართველ  ფანებს . 31 მაისამდე რამდენიმე დღით ადრე „FACEBOOK“ -ზე დაიპოსტა, რომ მილანის ის ფანები, რომლებიც  რეპეტიციაზე  30 მაისს დინამო არენაზე მივიდოდნენ, საჩუქრად მიიღებდნენ მილანის მაისურებსა და 31 მაისს ფეხბურთზე დასასწრებ ბილეთებს. რეპეტიციაზე  17:45-ზე დაიბარეს.

17:30-ზე უკვე დინამო არენას ეზოში ვიყავით მოგროვილი მილანის ფანები.

პატარა ბიჭები, ასე 10-12 წლის, დარბოდნენ ეზოში მილანის მაისურებში და თან გაიძახდნენ: „ვი-ვა“ ამას თან მოსდევდა ტაში და  ხელების გაშლა.  მათთან ერთად დარბოდა 5იოდე წლის პატარა ბიჭუნა და ისიც იმეორებდა მეგობართა შეძახილებსა და მოქმედებებს.

მოედნის ირგვლივ, გარეთ იდგნენ მამაკაცები ბილეთით ხელში. ერთ-ერთი გაიძახდა: „აბა კაი ბილეთები, აბა კაი ბილეთები 20 ლარად“. მას ერთმა გამვლელმა მამაკაცმა ღიმილით ჰკითხა: „და არც ისე კარგები რამდენად?“ პასუხი იყო ასეთი: „ისინიც 20-ად“.

ეზოში მთავარ შესასვლელთან გამოჩნდა ის გოგოც, ნინო, რომელმაც სიაში ჩაწერა „ფანების“ ნაწილი. მე და ჩემი მეგობრები ჩაგვწერა გიორგიმ, რომელიც თავის მხრივ ამ ნინოსთან იყო ჩაწერილი. ნინოს 16 ბილეთი უნდა მიეცა მისთვის. ვინ იცის კიდევ რამდენი 16  ბილეთი უნდა დაერიგებინა.  მასთან მივიდა ვიღაც ბიჭი, მაღალი, გამხდარი, ხელი მოკიდა, გვერდზე გაიყვანა  და რაღაც ხმადაბლა უთხრა. ამაზე ნინოს თვალები გაუფართოვდა, მისი ხელი მოიშორა და ყველას გასაგონად იყვირა: 

-შენ ვერ ხარ? 40 არა კიდე 100. არ არის მაგდენი.

-მე უკვე გითხარი. (საჩვენებელი თითი დაუმიზნა, თითქოს ემუქრებაო, მაგრამ ბოლოს თვალი ჩაუკრა და გუღიმა, ნინომ კი თავი გააქნია.)

 ერთ-ერთმა ჩემმა მეგობარმა ორგანიზატორს ჰკითხა,  თუ სად არიგებდნენ მაისურებს. ბიჭმა ღიმილით უთხრა:

-რა მაისურებს? განა თვითონ არ უნდა მოგეტანათ სახლიდან?

-იცით, ჩვენ გარკვევით გვითხრა ნინომ, რომ დღეს თუ რეპეტიციას დავესწრებოდით მაისურებს და ბილეთებს დაგვირიგებდნენ.

-ეტყობა არასწორი ინფორმაცია მოგაწოდათ, ან შეეშალა.

-აუცილებლად გავარკვევ, აი აგერ არის ნინო. ნინო, მაისურებს სად არიგებენ?

-იცი რა ხდება, მეტი მაისური აღარაა, არ გამოგვიყვეს იმდენი რომ ყველასთვის ყოფილიყო, ამიტომ მხოლოდ ორგანიზატორებს შეგვხვდა.

-ვიმედოვნებ ბილეთებიც მარტო ორგანიზატორებს არ შეგხვდებათ.

-ბილეთი ყველასთვის არის, ვინც სიაშია.

ქართული „პუნქტუაობის“ შესაბამისად, ორგანიზატორებმა 1 საათით გვიან დაიწყეს რეპეტიციები, ხოლო „ფანები“  რეპეტიციების დაწყების შემდეგ დაახლოებით 1საათის განმავლობაში მოდიოდნენ.         

დავიძარით შესასვლელისკენ. მოედნის მთელი ყვითელი ნაწილი მილანის ფანებისთვის დაეთმოთ. მილანის ფანებისგან გადაჭრელდა მოედნის ერთი იარუსი. ახალგაზრდებთან ერთად რამდენიმე შუა ხნის კაცის შემჩნევაც შეიძლებოდა, რომლებიც მაღლა დასხდნენ და იქიდან დაიწყეს ყურება. მათ ჭუჭყიან სკამებზე ცხვირსახოცები დააფინეს, რათა გარეცხილ-გაუთავებული შარვლები არ დასვროდათ.

მოედანზე მინდორში რამდენიმე ათეული ადამიანი დარბოდა და მითითებებს ასრულებდა ვიღაცის, რომლის ხმა მთელს მოედანზე ისმოდა. „რიტმში, სწრაფად უფრო.... ადგილები დაიცავით... ნუ გერევათ.“ როგორც ჩანს „ფლეშმობს“ დგამდნენ.  ჩვენამდეც მოვიდა ინსტრუქტორი, რომელსაც უნდა ესწავლებინა „მილანის ფანობა“. დაარიგეს იტალიის ჰიმნის ტექსტი. „ახლა კი ერთად მეგობრებო! ო-ლე ო-ლე ო-ლე ო-ლე...“ ყველამ ერთმანეთს დავადეთ მხარზე ხელები და დავიწყეთ ადგილზე ხტუნვა - ასე უნდა გაგვეკეთებინა ტალღები. ყველაზე მთავარი „ვი-ვა“ და სამჯერ ტაში. ტრენინგმა „როგორი უნდა იყოს მილანის ფანი“ კარგად ჩაიარა. ჩვენც ნიჭიერები ვიყავით და კარგად ავითვისეთ ყველაფერი.

მინდორში თეთრი ადამიანი გამოჩნდა. ყველა მიხვდა ვინც უნდა ყოფილიყო. ისინი ყვიროდნენ: „ბერაააა“. ჩემს გვერდზე მჯდომი ორი გოგონა კი სიცილით იგუდებოდა. ისინი ერთმანეთს ეხუტებოდნენ, რათა არავის დაენახა მათი სიცილი, თუმცა პირიქით კი გამოუვიდათ. „ბერასგან ბავშვი...“ ყოველ ჯერზე ცდილობდნენ ამის გამეორებას, მაგრამ ვერცერთხელ ვერ დაასრულეს, სიცილით წყვეტდნენ სათმელს. ბოლოს ერთმა დაასრულა და თქვა „ბერასგან ბავშვი მინდააა“, ამას კი მოჰყვა ახლომახლო მსხდომი ახალგაზრდების სიცილი.

ბერამ ხელი დაუქნია მინდვრიდან ყველას. მიკროფონი აიღო და სიმღერით მიესალმა მაყურებელს. როგორც ჩანს მასაც რეპეტიციები ჰქონდა, უკანასკნელ მითითებებს აძლევდა ხმის ოპერატორებს.

ინსტრუქტორმა დაიძახა: „მილანის ფანებო მომყევით“, თან ხელით გვანიშნა და ეზოში ჩაგვიყვანა ისევ. აქ გამოგვიცხადეს, რომ ბილეთები 20 წუთში დარიგდებოდა.  ყოველ 5 წუთში გვახსენებდნენ თუ რამდენ ხანში დარიგდებოდა ბილეთები.

 „ხანგრძლივი და რთული“ რეპეტიციის შემდეგ დაგვასვენეს 20 წუთი. დრო ამოიწურა და ყველამ მიაშურა იმ ადგილს, სადაც ინსტრუქტორი იდგა და ირგვლილ შემოხვეოდა ხალხი. ის იდგა შემაღლებულ ადგილას და იქიდან იმეორებდა:

„ბილეთებს მხოლოდ სათითაოდ ვარიგებთ, ცალ-ცალკე მოდით ყველანი!“  

მივდიოდით ჩვენც ცალ-ცალკე. ყველას ხელები ჰქონდა აშვერილი მაღლა, ლამის ინსტრუქტორს დათხარეს თვალები. მივიდა ერთი და თხოვა „ძმაო მეჩქარება ხომ იცი 18 მყავს სიაში და ნუ მალოდინებო.“ მოვიდა მეორე, რაღაცა ჩასჩურჩულა და ბილეთის მიცემამაც არ დააყოვნა. აბა ძმას როგორ აწყენინებდა, მისცა. ამის მერე მესამეც მივიდა ანალოგიური მცდელობით, მაგრამ აბა ყველა ძმა  ხომ არ იქნებოდა ნამდვილი? ასე რომ დარჩა მესამე „ძმა“ მშრალზე.

მასსავით მშრალზე დარჩა 30-მდე ადამიანი. ეს იყო  ქართული  „პუნქტუალობის“ და  „პასუხისმგებლობის“ საოცარი ნაზავი. ასეთი საოცარი ხალხი ვართ ქართველები, მთავარია „ძმა“ და „ძმის ძმები“ ხომ მიიღებდნენ ბილეთებს.