- გამარჯობა

    - გამარჯობა....

    კიდევ მრავალი გამარჯობა...იმდენი, რამდენი ადამიანიც იყო...

    - ახლები ხართ?

    - ჩვენ ჟურნალისტები ვართ

    - ოოოო, ძალიან სასიამოვნო....

    - თქვენ იგი, საიდან ხართ?

    - ჩვენ ილიას უნივერსიტეტის სტუდენტები ვართ და თქვენზე სტატია უნდა დავწეროთ, ამიტომ სულ რამდენიმე კითხვით შეგაწუხებთ, თუ შეიძლება რა თქმა უნდა (აქ თან ერთვოდა სამივე ჩვენგანის ღიმილი და თავაზიანობა)

    - კი ბატონო, კი ბატონო... ქრისტე ამბობს, რომ კარი უნდა გაუღო ყველას და შენთან უნდა მოუშვა, რადგან ყველანი მისი შვილები ვართ

............

    ასე დაიწყო და  გაგრძელდა  ჩვენი დიალოგი გოგუცასთან და  გონელისთან...

    გონელი მოწესრიგებულად ჩაცმული, წარსულში ძალოვან სტრუქტურებში ნამუშევარი,  აქცენტით მეგრელი,

"სულით და გონებით ქრისტეს  მიმდევარი" - ასე უწოდებდა ის საკუთარ თავს. ღია ცისფერი თვალებით, რომლებიც მუდამ თვალებში გიმზერდნენ... ნამდვილად სათნო და კეთილი..... ჩამოუყალიბებელი აზრებით, მაგრამ თავს  გზააბნეულად არ თვლიდა, საკუთარ თავში და სიტყვებში დაწმუნებული იყო. მან ბევრი ისაუბრა, იმდენად ბევრი, რომ თავისსავე სიტყვებში იკარგებოდა. ჩვენ მიერ დასმულ კითხვებს ჰაერში ფანტავდა, სიტყვა-სიტყვა მარცვლავდა და აბნევდა ისე, რომ ვეღარ იჭერდა და თვითონ ყველა სიტყვასა და აზრს იშველიებდა, გარდა იმისა, რაც მას სჭირდებოდა პასუხის გასაცემად.

     გოგუცა თავის სახელს ამართლებდა... მოხუცი ქალი იყო, მაგრამ ახალგაზრდული სულით და ენერგიით ესაუბრა უსასრულოდ, მაგრამ იმასაც უთუოდ შეამჩნევდით, რომ საკუთარ თავზე საუბარი უფრო უყვარდა და სხვისი ინტერესები ნაკლებად აინტერესებდა...

     მე მასთან დავრჩი თავაზიანობის ნიშნად და ვისმენდი, თუ როგორ შიცვალა მისი ცხოვრება მეორედ, წყალში მონათვლის შემდეგ... (იგ. ევანგელისტურ ეკლესიის წესების თანახმად, ნათლობა გაცნობიერებულ ასაკში) თუ როგორ უყვარდა ყველას... რომ ყველა იცნობდა გოგუცას... აღმოჩნდა, რომ ისიც მეგრელი იყო და ჩემი წარმომავლობა რომ გაიგო ძალიან გაუხარდა, მეგრულადაც კი გამესაუბრა... მას ეგონა რომ ჩვენ ახალი "წიწილები" ვიყავით მათი ტაძრის, მიუხედავად იმისა, რომ იცოდა ჩვენი მიზნების შესახებ... ის ყოველნაირად ცდილობდა კარგი შთაბეჭდილება შემქმნოდა "მათზე"... სულ იღიმოდა და თავზე ხელს მისვამდა... მეც თავაზიანი ღმილით ვპასუხობდი, მაგრამ ვგრძნობდი, რომ ეს ჩვენს სამყაროში არსებული სხვა სამყარო იყო, რომლის შესახებაც აქამდეც გამეგო, მაგრამ ასე პირისპირ პირველად შევეჯახე რეალობას...

     გოგუცა საუბარს საუბარზე აბამდა და აღარ ვიცოდი როგორ დამემთავრებინდა ეს საუბარი... დავაპირე ჩემს მეგობრებთან მისვლა, მაგრამ ამ წამს ვიგრძენი თუ როგორ შემომეჭდო ვიღაცის ხელები, როგორ ჩამიკრა გულში და  ამ დროს გაოგნებულმა "მე"-მ აღარ იცოდა რა ექნა და რით დაეღწია თავი ამ მისთვის უჩვეულო მდგომარეობისთვის...

     რესპოდენტებით იმედგაცრუებულები ვიმედოვნებდით, რომ გოგუცას და გონელის გარდა კიდევ გამოჩნდებოდა ადამიანი, ვინც კითხვებზე პასუხს გაგვცემდა და ამ იმედით შევედით დარბაზში

............

     საუბრის და ზოგადად დაკვირვების პროცესში ძალიან ვცდილობდით ამ ხალხთან არ გაგვცინებოდა, ახლა ძალიან მრცხვენია, რადგან ჩვენ არ გვქონდა და არ გვაქ უფლება დავცინოთ ვიღაცებს, სხვა კულტურისა თუ აღმსარებლობის წარმომადგენლებს, რაც არ უნდა აბსურდულად ჟღერდეს და გვეჩვენებოდეს  მათი ცხოვრებისა თუ რიტუალის კონკრეტული ელემენტი...  

.............

     ჩვენ იქაც შევედით, სადაც აქამდე არასდროს არ ვყოფილვართ... ჩვენ ჩვენი სამყაროს ნაწილის ერთ-ერთი კარი შევაღეთ... იმ ნაწილის, რომელიც ჩვენი და ჩვენთვის უცხო იყო... ჩვენ ამ ადამიანების სამყაროში და ცხოვრებაში ჩავიხედეთ უტიფრად, მათ კი კარიც და გულიც ერთნაირად ფართოდ გაგვიღეს და საკუთარი ნებით და სურვილით ჩაგვახედეს ამ ჩვენთვის უცნობ სამყაროში...

    გვიყურებდნენ და გვიმზერდნენ ცნობისმოყვარეობით და სიხარულით, რადგან უხაროდათ "ახლების" დანახვა ამ რუტინულ ცხოვრებაში, რომელიც არანაირ დოგმებს და კანონებს არ აწესებდა, მათი სარწმუნოება კი ლიბერალიზმის იდეით  იყო  გაჟღენთილი...

    დავინახეთ და მოვისმინეთ ყველაფერი, რისი დანახვაც და მოსმენაც შეიძლებოდა ამ დროის განმავლობაში... ამ ჩვენს დაკვირვებას თან სდევდა უსიამოვნო და უცნაური შეგრძნება... ეს იყო კულტურული შოკი, რომლისგანაც მაშინ გავთავისუფლდით, როცა ჩვენს სამყაროს დავუბრუნდით...

    ფაქტობრივად ვი-გამოიძებ-სოციოლოგ-ჟურნალისტეთ და მიხარია, რომ მე იმ "სამყაროში" დავიბადე, სადაც და რომლითაც ვარსებობ... რომელითაც ღამდება, მთავრდება დღე და თენდება ამავე სამყაროს შესახებ ფიქრებით ისევ ახალი დილა, ახალი დღე... ჩემი სამყარო და თქვენ...