მეტროს  ბოლო ვაგონში ძვლივს მოვასწარი შეხტომა და დაიძრა კიდეც… ხალხით არ იყო გადავსებული, მაგრამ  სუნთქვა მაინც ჭირდა. ჩვეულებისამებრ, ყურსასმენები გავიკეთე  და ჩემ  წინ მდგომთა ფეხსაცმელებს დავუწყე თვალიერება. როგორც  ყოველთვის, ამჯერადაც,  ჩინური ნაწარმის სიჭარბე  აშკარა  იყო.

უცებ გამოვერკვიე, ზემოთ ავიხედე… ჩემს  წინ ის იდგა. მოკლე მანტო…. დიდი ტყავის ჩანთა….მოკლე თმა…. ჩაწითლებული თვალები… დაღლილი, მაგრამ ძალიან ლამაზი სახე…. მისვლა ვერ გავბედე, მზერას თუ გავაპარებდი ხანდახან.

ორივენი ერსა და იმავე სადგურზე ჩამოვედით, მართლა ასე დაემთხვა, თორემ  მე მაინც ვაპირებდი გაყოლას. ავეკიდე….მისი სიარულის მანერას ვაკვირდებოდი. მოიხედა, მიხვდა რომ მას მივყვებოდი და მგონი გაუხარდა კიდეც. მე, ასე ჩავთვალე ყოველ შემთხვევაში…. ის ქალი იყო, ყველაფრით სავსე,  მე ერთი თმაგაწეწილი ბიჭი, ოცნებებსაყოლილი.

ერთი კვირის შემდეგ კვლავ შევხვდით… ყოველგვარი დაგეგმვის გარეშე.  ერთ პატარა კაფეში. ის მეგობრებთან  ერთად  იყო  და  ყავას  მიირთმევდა. მე  კონიაკი გავუგზავნე  და ჯიბეში უკანასკნელ 20 თეთრიანს  მაგრად მოვუჭირე ხელი. მეტროს გავყვები მეთქი გავიფიქრე… არადა ფეხითაც წავიდოდი. გამოიხედა… გამიღიმა, თუმცა ძვლივს შესამჩნევი დაცინავი მაინც ვიგრძენი ამ ღიმილში… ბანძობა იყო ჩემი საქციელი აბა რა?!

მერე…ჩვენ ერთმანეთი შეგვიყვარდა.

არასოდეს ამიხსნია სიყვარული მისთვის, ის უბრალოდ მიხვდა, რომ ძალიან მიყვარს. რამდენად გახსნილი და მჭერმეტყველი ვარ ჩვეულებრივი საუბრის დროს, იმდენად დაბნეული და მორცხვი ვიყავი საყვარელ ქალთან. არაადეკვატურ საქციელზე აღარაფერს ვამბობ.

ყოველთვის ვეძებდი ადამიანს, რომელიც ყველაფერ ამას უთქმელად მიხვდებოდა და გახსნაში დამეხმარებოდა. არა, შარვლის გახსნას არ ვგულისხმობ, ემოციებზე ვსაუბრობ. ასე რომ, სექსი და ვნება ამ პოსტების სერიალში არ შეგხვდებათ. მხოლოდ სიყვარული, გრიგალივით მოვარდნილი ვნებით სავსე სიყვარული.

ახლაც ერთად ვართ და ჯერ კიდევ, ვერ ამომიხსნია მისი რაღაცნაირი თვალების საიდუმლო. იდუმალებას ბოლომდე ინარჩუნებენ…