დღეს ცრემლები არა! მე ღიმილი მაკვირვებს.
სულში ისევ ღელავს და ტალღების ნაპირებს,
ეხეთქება მაშინ, როცა მოსვლას აპირებ 
თანაც ქარიშხალის მე ღრიალი მაშინებს.

დღეს იმედი არა! რეალობა აცილებს,
კმარა, ამდენ დაღლას! გულსაც ისევ აციებს,
როცა თავზე მახვევს და დიდ ადგილს იტევს
სადაც ცარიელი, ფურცლებივით იღებს.

მაშინ, როცა რიჟრაჟივით სადმე,
ანათებდა და წყვდიადში მთვარე,
დაეძებდა სული, შავ-ბნელ ლანდებს
და ხეებში იმალავდა სახეს. 

მეც გზადაგზა ვიფეთებდი სანთელს. 
მაგრამ ღმერთსაც ალალბედად ვენდე,
რომ მე, როცა გავისვრიდი ხელებს
მოებანა , როგორც მაშინ ადრე.

ადრე , უწინ არ მეჯერა ასე,
როგორ, სინანული შენდობისკენ მართე?!
როგორ, როცა გზებზე გვხვდება ბოროტება 
და ლამაზი სახე იწყებს მოგონებას. 

როგორ?! როცა ღამე მე ბალისში ვმარხე
როგორ?! ასე ნუთუ არ მეტყობა რამე?
ვიცი მალე დავეძებდი იმედების ლახვარს.
არა არ მსურს, რომ ვიფიქრო სხვის სურვილით ნადავლს.

მაშინ ცნობად ვერ მივიღე სამყარო. 
ახლა ვფიქრობ, ბევრს და უკვე კი ვნანობ.
სინანულით თვალზე ცრემლი მდენია
მხოლოდ ხატებს, ხატებს დაუნახიათ.

როცა ხალხთან ვჩურჩულებდი ამაოდ.
არ ესმოდათ სიკეთეზე არაფრის!
მე ვუჭვრეტდი გაციებულ სამყაროს 
და ვფიქრობდი ნუთუ ვინმე გაათბობს?

ასე ფიქრით შეწუხებულს მეღვიძა,
სად მენახა სიყვარულის თვალები...
ალბათ ღმერთიც სიბრალურით გვიცქერდა,
როცა ვფლეთეთ ერთმანეთის გულები.

მე კი, ისევ ვსლუკუნებ და ვწუხივარ
იმ სიძულვილს ჩავახშობდი მარადის!
შეიყვარეთ ერთმანეთი მარტივად
და სინანულს ნუ ჩამითვლით ბოდვაში.

M.M