სარკმელს ატუზულამა..

ჭიქა ყავით ხელში,

ფურცლებს მოვაბნიე ისევ შენზე ლექსი....

ჩემი მუზა შენ ხარ,ლექსის შემოქმედი.

მე კი გეფერები ჩემი სტრიქონებით,

რითმში ჩავატიე ჩუმი მელოდია,

ლექსად გადმოგეცი ჩემი ემოცია..................

სანამ კადრში გაიელვებს,

სანამ მოხდება და სახელი დაერქმევა,

სანამ ხელში მოიხელთებს ვინმე,

ისაა სინამდვილე,…

რატომ გგონია წყალს არ შავასმევ

წყაროზე ჩასულ ჭაბუკს,

წყალსაც დალევს და თუ ამოვარდა

გაუმკლავდება ქარბუქს.

დაგეხმარები თუკი გწადია,…

რომელია ...

–––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

ულამაზესი დღე? - დღევანდელი

უმარტივესი? - შეცდომა

უდიდესი წინააღმდეგობა? - შიში

უარესი ცდომილება? - ფარ-ხმლის დაყრა

ყველა ბოროტების მიზეზი? - ეგოიზმი…

.•*´¯`⊰✿

ნეტავ შენს მეუღლეს - მე რა შემაშინებს,

მე რა შემაშფოთებს ქვეყნად,

ჩემში შემოდგომა ჯერ არ დაწყებულა-

ჩემში აპრილია დღესაც.

ჩემში გაზაფხული დღემდე გაზაფხულობს,

ჩემში ენძელები…

მე არ ვისწორებ არც საყელოს და არც სახელოს,

მე არ ვშლი ქოლგას, წვიმას რომ არ გაუსკდეს გული.

ვიქნები ასე უპირსახო და უსახელო,

ქალაქის მტვერი, ანამც ღრუბლის პატარა ქულა..

არ მინდა მთვარე, მზეც კი არ ღირს ჩვენს შორის დავად,

ყველა მიგნება დღეს უბრალოდ სენტიმენტია,…

დღეს ცრემლები არა! მე ღიმილი მაკვირვებს.

სულში ისევ ღელავს და ტალღების ნაპირებს,

ეხეთქება მაშინ, როცა მოსვლას აპირებ 

თანაც ქარიშხალის მე ღრიალი მაშინებს.



დღეს იმედი არა! რეალობა…

ისე უცნაურად ზაფხულს მივუყვები

თითქოს გზაში მხოლოდ სევდა მემატება...

ზოგჯერ ბილიკებზე ცრემლებს ვუერთდები,…

ისევ მოვიდა ზამთარი

ფიფქებიც ისევ ცვივა

უშენოდ არ ვარ გამთბარი,

უშენოდ ისევ მცივა.

მინდა, რომ იყო ჩემთან,

მინდა, რომ იყო ახლოს,

არ მინდა იყო სხვისი,

არ მინდა იყო კვლავ შორს.

მე ვერ გავუძლებ ტკივილს,

მე ვერ გავუძებ სევდას,

მე ვერ გავიძლებ სხვისთვის

ჩემი ცრემლების დენას.

მე შენთან მინდა მხოლოდ,

შენი ტრფობით ვარ მთვრალი.

მე შენთან მინდა მხოლოდ,

უშენოდ მე ვარ მკვდარი.

ისევ მოვიდა…

შენზე ვფიქრობდი ხატის წინ მდგარი,

და შენზე დავწერ როგორც ედგარი.

შენზე ვილოცებ სანთლებით ხელში,

და აი ამ დროს წავალ ფიქრებში.

შენზე ვფიქრობდი ეკლესიაში,

და აი ამ დროს შენც მომხვდი თვალში.

დაგინახე და უცებ შევკრთი,

შევრკთი და უცებ შემეხე ხელით,

და შენ მითხარი: არაა დაწყნარდი! 

ბავშვი ხარ, მაგრამ, მეც შემიყვარდი.

შეიყვარდი და გამითევია მე შენს ფიქრებში ღამე უკუნი.

შემიყვარდი და დამჭირვებია ღმერთის წინაშე ბევრი…

ღამის ლეგენდა დაჰქრის, დასცურავს,

ჩანგის სიმების მოისმის ჟღერა,

თავდავიწყების სავსე მორევში

დღეს ლხინს ეძლევა ქსანტე, გეტერა.

ტკბილ ნეტარების მდუმარებაში

აჰა, სიმღერის გაისმის ქარი,

ხან ნაზი, როგორც თოლიას კვნესა,

ხან მწველი, როგორც სატანის ქნარი.

ველური ცეკვა, თასთა წკრიალი,

მოწყენილ კაცთა ხარხარი მწარე,

მელოდიური, გაძაფული ხმა

და სინანულის ჰანგი მგზნებარე.

ყველა ამ ხმებში დაგუბებულა,

შეერთებულა და ადის ცამდე…

"პოეზია მადლია, ნიჭია, რომელიც  ეძლევა კაცთა, ღვთივ რჩეულთა"

/ილია/

   და მაინც რა არის პოეზია... მე სულის მდგომარეობა უფრო მგონია, რომელსაც სიტყვიერი გამოხატულება აქვს... როგორ?.. ან როგორი უნდა იყოს? ვინ იცის? ვინ იტყვის?... ვინ დასვამს…