ახლა რა შემთხვევასაც ავღწერ არ მახსოვს როდის მოხდა, მაგრამ ჩემზე და ჩემს მეგობარზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა, ალბათ იმიტომ რომ იმ დროს ხალხს ვაკვირდებოდი, ბევრი "ცუდი" დავინახე და რადან დღის ბოლოს ესეთ შემთხვევას შევესწარით გაგვიხარდა.
სახლში დაბრუნების დროს, გზაში, რუსთაველის მეტროს მიმდებარე ტერიტორიაზე, როდესაც მე და ჩემი მეგობარი ვმსჯელობთ ამათუიმ საკითხებზე გვესმის ბავშვის ხმა, რომელიც მამას უამრავ შეკითხვას აძლევს; მამაც დაბნეული და დაღლილი ბევრი შეკითხვებისგან როგორღაც უმკლავდება შვილის "შემოტევებს". ჩვენც შევანელეთ სვლა და ვუსმენდით მამა-შვილის დიალოგს.   ... ამ სიარულში გავიდა დაახლოებით 5-6 წუთი. უეცრად ბავშვი დაეცა და ფეხი იტკინა, მამას შეხედა თვალებით, რომელშიც დახმარებას ამოიკითხავდი; არ უტირია, ელოდებოდა მამა როდის მივიდოდა და დაეხმარებოდა ტკივილის გადატანაში. მამაც მიუახლოვდა და მთელი სახე დაუკოცნა. გახარებული პატარა მამიკოს ჩაეხუტა. მამის თვალები, რომელიც ბავშვის პატარა მხრის უკან იმზირებოდნენ უდიდესი სითბო გამოიხატებოდა მისი შვილის, პატარა ქერა, ხუჭუჭა ქალიშვილის მიმართ.