თანდათან თენდებოდა... ბინდისფერი გადაჰკვროდა სიცარიელეს... ტაძარში ღვთისმშობლის ხატის წინ მარტო მდგომი ვლოცულობ... ვლოცულობ და თან სანთელს ვანთებ, ჩუმად იღვენთება თაფლის სანთელი... მე კი მარტო ვარ და საოცარი გრძნობებით განწყობილი ფრესკებს ვესაუბრები... ლოცვა გამოჰკივის ტაძრის კედლებიდან, იდუმალ კივილს თან ერთვის ჩემი თრთოლა სულისა... ჩემს მზერას კვლავ პაწაწინა სანთელი იპყრობს, გაოგნებული შევცქერი მის მოკაშკაშე ალს, იწვის სანთელი და წვეთ-წვეთად ღვრის ცრემლებს... დრო კი გადის... ღვთისმშობლის ხატის წინ მუხლმოდრეკილი ვლოცულობ სანთლისთვის... ღმერთისთვის... ხატისთვის და ვინ იცის კიდევ რისთვის ან ვისთვის... ჩუმად იფერფლება პატარა სანთელი... გარეთ ხეები შრიალებენ, ჩიტები საამოდ ჭიკჭიკებენ, ტაძარი კი ძველებურად დუმს... წმინდა ტაძარში დაიწვა პატარა სანთელი... ჩემი ლოცვა და ვედრებაც თან გაჰყვა... მივყვები უფლის გზას, ესაა გზა ხსნისა და მიტევებისა...