- წვიმს გესმის?
- მაგრად წვიმს.
- ხომ მუდამ გეყვარები?
- მუდამ.
- წვიმა, ხომ არ შეუშლის ხელს?
- არა.
- რა კარგია! მეშინია წვიმის.
- რატომ?
- არ ვიცი, ძვირფასო. მუდამ მეშინოდა წვიმის.
- მე ისევ მიყვარს.
- წვიმაში სიარული მეც მიყვარს, მაგრამ სიყვარულისთვის ცუდის მომასწავლებელია.
- მე მუდამ მეყვარები.
- მეც მეყვარები, - წვიმაშიც, თოვლშიც... სეტყვაშიც... რა არის ხოლმე კიდევ?
- არ ვიცი, თვალები მელულება.
- დაიძინე, საყვარელო, მე შენ მუდამ მეყვარები, რაც არ უნდა მოხდეს.
- წვიმის, მართლა გეშინია?
- შენთან თუ ვარ, არა.
- მაინც რატომ გეშინია?
- არ ვიცი.
- მითხარი.
- არა.
- მითხარი.
- კარგი, გეტყვი. იმიტომ მეშინია, რომ ზოგჯერ მკვდარს წარმოვიდგენ ჩემს თავს წვიმაში.
- კარგი, ერთი!
- ხან შენც მომეჩვენები წვიმაში მკვდარი.
- ეგ უფროა ახლო ჭკუასთან.
- არაფერიც. მე მოგივლი, გაგიფრთხილდები, ნამდვილად! თავის თავს ვერაფერს უშველის კაცი, თორემ!
- ეგ სისულელეა და მეტი არაფერი.
- ნამდვილად სისულელეა.
- სისულელეა. ნამდვილი სისულელეა.
- სისულელა, ნამდვილი სისულელე. სულაც არ მეშინია წვიმის. არ მეშინია წვიმის.
- ოო, ღმერთო, ნეტა მართლა არ მეშინოდეს.

ერნესტ ჰემინგუეი, "მშვიდობით იარაღო"