ჩვენ ვამბობთ, რომ გვიყვარს ერთმანეთი, მაგრამ საქმით არ ვამტკიცებთ მას.

      ჩვენ ვამბობთ, რომ გვიყვარს მზე, მაგრამ როცა ის ანათებს (თუმცა ახლა იშვიათად) ვეძიებთ ჩრდილს.

      ჩვენ ვამბობთ, რომ გვიყვარს წვიმა, მაგრამ როცა წვიმს ვიხურავთ ქოლგას.

      ჩვენ ვფიქრობთ, რომ ვართ კეთილები, მაგრამ როდესაც ერთმანეთს ვჭირდებით ვემალებით ერთმანეთს..

      ჩვენ ვამბობთ, რომ ვართ მიმტევებლები, მაგრამ როდესაც ვინმე ჩვენს წინაშე შესცოდავს არ მივუტევებთ მას.

      კიდევ ძალიან ბევრს დავამატებდი თუმცა, რა აზრი აქვს? წა(ვ)იკითხავ ამას, შენ, ის, ისინი და მაინც არაფერი შეიცვლება. ყოველი ასეთი სიტყვა ფუჭია და ამაოდ დახარჯული...