დღევანდელ დღეს წმიდა ეკლესია მიცვალებულებს იხსენიებდა.. ტაძარი სავსე დამხვდა, შავებში ჩაცმული დიაცთა უმრავლესობით. ბევრს ძალიან კარგად ვიცნობდი და მათი სევდის მომსწრე ვიყავი, რომელიც შვილის გარდაცვალებით იყო გამოწვეული. ვერ გავუძელი ამდენი ცრემლიანი თვალების ნახვას, რომელიც ჩემთვის ძალიან ნაცნობი იყო. მეც დავატარებ დიდ სიცარიელეს და ტკივილს გულით, რომელიც ახლახანს კიდევ უფრო გამიღრმავდა და უფრო მეტად მძიმე სატარებელი გამიხდა. არ მიყვარს და არ მომწონს ასე საჯაროდ საუბარი ამ თემაზე, მაგრამ ძალიან მძიმე ყოფილა დარდების მალვა და ცრემლების შეშრობა.. რამდენიმე თვის უკან დავუწერე ბიძაჩემს უკიდეგანო მონატრების წერილი. რას წარმოვიდგენდი თუ კიდევ მომიწევდა?! წუთისოფლის ავობაზე არაფერს ვიტყვი, ჯერ რა მინახავს რო.....

      დეკემბრის სუსხიან დილას გავიდა სახლიდან გიორგი(დეიდაჩემის მეუღლე) ლიზიკოს დაუბარა, მამი მალე მოვალო, მაგრამ შინ აღარ დაბრუნდა... ლიზი მეორე დღესვე ვნახე, ასე მითხრა მამა ვარსკვლავია თათი და ზეციდან მიყურებსო. ცრემლები გავყინე და საშინელი ბოღმა ვიგრძენი.. რატომ? რისთვის? მას მერე ლიზის მამა არ უხსენებია, არ უნდა დედა ანერვიულოს.. თუ დედა ჩაფიქრებულს ნახავს, მაშინვე კითხვებს მიაყრის და სასაცილო ამბებს იგონებს რომ დედა გააცინოს.. მე ხშირად მივდივარ დეიდასთან, არ ვტოვებ მარტო, ლიზის კი ნამდვილი სიცოცხლის გაგრძელებაზე ვუამბობ ხოლმე, ისე რომ გაიგოს, ჯერ სულ 7წლისაა.

      4 წლის ვიყავი როცა გიო ჩვენი დიდი ოჯახის წევრი გახდა და მაშინვე დავმეგობრდით. მე მაშინ "მათებიჭი" ვიყავი და გიოც ისე მექცეოდა როგორც ბიჭს, მეძმაკაცებოდა და მანებივრებდა.. როცა ჩვენთან მოდიოდა სულ სათამაშოებს მჩუქნიდა და მიცავდა მშობლების დატუქსვისგან. მერე გავიზარდე და ჩვენი ურთიერთობა მამა-შვილურ ურთიერთობას დაემსგავსა. სკოლის დამთავრებისთანავე თავისთან მივყავდი ხოლმე სოფელში და არაჩვეულებრივ არდადეგებს მიყენებდა. დავდიოდით ტყეში, მდინარეზე თევზაობას და ცურვას მასწავლიდა, ძალიან მომწონდა და ყოველთვის დიდი სიხარულით დავსდევდი. მახსოვს, ერთხელ არხზე მეზობლის ბავშვები მიდიოდნენ საბანაოდ, მაშინ 12წლისა ვიქნებოდი. გიო შინ არ იყო, დეიდაჩემისთვისაც არ მითქვია ისე წავედი, რომ გაიგეს გიო გამიბრაზდა, რატომ არ დამელოდე მე წაგიყვანდიო, მაშინ ცურვა ისე არ ვიცოდი, რომ მარტო წავსულიყავი საბანაოდ 12 წლის ბავშვი.მე მეწყინა და გავებუტე. მერე მალევე შემირიგა და აფ მოვშორებივარ გვერდიდან, ყოველთვის ვუჯერებდი და ვცდილობდი აღარ გამებრაზებინა.

      მიჭირს მათ გარეშე.. მონატრება და სევდა ერთმანეთს ეჯიბრებიან. მაგრამ ვიცი, უნდა გავიზარდო და უნდა ვისწავლო ამ ტკივილით ცხოვრება. ვიცი, რომ ორივე მარადისობაშია!

"სულმან მათმან კეთილთა შინა განისვენოს და ნათესავმან მათმან დაიმკვიდრონ ქვეყანა!"