მათე ბიჭი მშობლებთან, პაპა-ბებოსთან ერთად, მაღალი მთის ძირას, ერთ მყუდრო, პატარა სახლში ცხოვრობდა. პატარა ეზო, რამდენიმე სული საქონელი, ქათამი, ცხვარი ჰყავდათ. მიწას ამუშავებდნენ და ასე გაჰქონდათ თავი.

      მათე მოსუვენარი, ჯიუტი ბიჭი იყო, რომელსაც ბევრი შეკითხვების დასმა უყვარდა. ვერ იტანდა, როცა შეკითხვაზე პასუხს არ ან ვერ იღებდა. განსაკუთრებით პაპამისი, ანდრო უყვარდა. მხოლოდ მას უჯერებდა და სულ კუდში დაჰყვებოდა.

      ანდრო პაპა ცხოვრებისაგან გატანჯული კაცი იყო, გულჩათხრობილი. ბევრი ლაპარაკი არ უყვარდა. სათქმელს ყოველთვის მოკლედ იტყოდა ხოლმე, მაგრამ მათეს შეკითხვებს არასოდეს არ ტოვებდა პასუხგაუცემელს. პაპას თმა და წვერი სულ გათეთრებული ჰქონდა, თეთრი დაღლილი სახე, დანაოჭებული, საიდანაც ზღვისფერი თვალები ანათებდა. ამ თვალებში კი დიდი დარდი და სითბო ოყო დასადგურებული. ვინ რა იცის რატომ...

      საღამოობით, ვახშმობის შემდეგ, პაპა და შვილიშვილი აივანზე გადიოდნენ ხოლმე და სოფლის სანახებს ათვალიერებდნენ. პაპა მათეს ბევრ საინტერესო ამბებს უყვებოდა და რჩევებსაც აძლევდა ხოლმე.

      ერთხელ როცა მათე აივანზე გავიდა, პაპას ყურადღება არც კი მიუქცევია მათესთვის. თავის ფიქრებში გართულიყო და ტყემალს დაკვირვებოდა. მათემ პაპას ხმამაღლა გამბულად დაუძახა

  - პაპიიიიიიიიიიიიიიიი

  - რაო, პაპამ გენაცვალოს?

  - პაპიიი, რას შეჰყურებ ასე გაკვირვებითა?

  - ტყემალსა, პაპამ გენაცვალოს.

  - რა იყო რა, პირველად დაინახე?

  - პაპი, მწიფე ტყემალის გემო ხომ იცი?

  - კი პაპი, კანი მჟავე აქვს, შიგნით კი ტკბილია.

  - ჰოდა, ზოგი ადამიანი მწიფე ტყემასა ჰგავს პაპამ გენაცვალოს. რომ გაიცნობ იტყვი, როგორი მჟავეაო, მაგრამ როცა კიდევ უფრო კარგად გაიცნობ, აღმოაჩენ, რომ თურმე შემცადხარ, რომ თურმე ისეთი ტკბილი ყოფილა, როგორც მწიფე ტყემალი შიგნით. ამიტომ შვილო, ნაზად უნდა მოექცე ასეთ ადამიანს და ისე უნდა "გადააცალო" სიმჟავე, რომ არაფერი დაუზიანდეს.