მზე როცა ჩავა, დაბნელდება.. სახილველის დანახვა შეუძლებელი გახდება.

     როცა მზე ჩავა, ცივი ქარები გაბატონდებიან და შეუკავებლად დაიწყებენ ბოდიალს ირგვლივ. ააწრიალებენ და აახმაურებენ ყველაფერს, ააშრიალებენ ხეზე შემორჩენილ შემომხმარ, სიცოცხლე მილეულ ფოთლებს და სამუდამოდ მოაცილებენ მშობლიურ ტოტებს. დაენარცხებიან და ისე გაიშლებიან პოხიერ მიწაზე, თითქოს არც კი ყოფილიყვნენ.. ჩაივლის ვინმე მგზავრი, შეხედავს ხეს და ვერც კი შეამჩნევს, რომ უწინ, ხეზე ფოთოლი რომ ანათებდა, ალამაზებდა არემარეს მოწყდა. ფეხს დააბიჯებს ფოთლისგან შემორჩენილ ნაფხვენს და მწარედ, გაუსაძლისად ატკენს თითოეულ ძარღვს..

     მზე როცა ჩავა, ხეები შავად შეიმოსებიან. ყვავები და სვავები ძაძაშემოსილ ტოტებს ესტუმრებიან და არც კი იკითხავენ რატომ გაშიშვლდა ხე, რატომ ჩაიცვა შავი..

     დამწუხრებული ხე კი, მაინც ელოდება ყოველ დილით მზეს, სხივებს და "ვინმე" მგზავრს.