ზოგჯერ მოურიდებლად ცხელი ღამეები იცის შემოდგომის გარიჟრაჟზე. მითუმეტეს თუ ცა მოქუფრულია - ავადმოსაგონარ ფილმებში შემზარავი წუთების მოლოდინისთვის ზეცას რომ დააბნელებენ ხოლმე, აი იმის მსგავსი. მაგრამ წვიმა არ ჩანს. ჰაერიც არ იძვრის. მუდამ ერთ ადგილზე მბრუნავი სამყურა ბალახის ფორმის მოტორიანი პლასტმასი, ვინტილატორის სახელით მონათულილი, ძალიან ხმაურიანია, ამიტომ ასეთ დროს აივანს მივაშურებ ხოლმე, გასაგრილებლად, მაგრამ არ გამიმართლა - არც იქაა ნიავი. ვზივარ და ვუყურებ ჩემს ქალაქ-სოფელს. შესაშურად წყნარია დღეს მცხეთა, არადა ჯერ ორი საათია. რესტორნები დროზე ადრე დახურულან, ზოგჯერ ასე რომ მაბრაზებს გზის განათება - დღეს ისიც კი უხდება მცხეთას. მანქანები აორთქლებულან - ნუთუ არავინ ბრუნდება სახლში? კი, მაგრამ ჭრიჭინები და ბაყაყები სადღა არიან? მტკვარს ზუსტად ახლა მოუწია იმ ერთმა პირმა, მდინარეებს რომ ჩაეძინებათ ხოლმე. მოკლედ, მე და ჩემი წილი მცხეთაღა ვართ დარჩენილები ამ გაბრაზებული ზეცის წინაშე.

      ვიღაცას ის ქუჩის განათებაც შეეზედმეტა და დაბნელდა. ახლა მხოლოდ ჩემი ლეპტოპის მაგრილობელას ქშუტუნი მაწუხებს და კიდევ გზის გადაღმა შავი ოქროს ყვითელი ფერებით განათებული "ოფისის" "დვიჟოკის" ხმაური. ჯვრის მონასტერზე ახალი განათება დაუმატებიათ - რომ იცოდეთ ბნელ მცხეთას ზემოდან რა ნათელი ადგას მისი სახით, ბედნიერ ღიმილს კაი ხანს ვერ მოიშორებდით სახიდან, მაგრამ არ იცით - ამიტომ შემიძლია შავ-თეთრი შურით შეგაშურინოთ.

      ხანდახან ძაღლს რაღაც მოეპრიანება და ყეფს - სამწუხაროდ არავინ ეხმაურება იმ საწყალს.

      წერის ამინდი და დროა, წერის სურვილიც, მაგრამ არანაირი იდეა რაზე უნდა დაწერო ამ დროს. სწორედ ამიტომ, ჯდები და იწყებ იმის აღწერას რასაც ხედავ შენს გარშემო, წერ იმის იმედით, რომ დაახლოებით შუა ტექსტში, როცა იმას დაწერ თუ რატომ დაიწყე საერთოდ წერა (ანუ ახლა), უკვე მოგივა აზრი როგორ გააგრძელო ნაწერი და მისცე რამე ფორმა. ეძებ მოგონებებს რომელიც შესაძლოა წაკითხვად ღირდეს. მერე ამ მოგონებებიდან ამორჩევის პროცესია მთავარი. ერთი მოგონება დაწერე, მაგრამ იმ მოგონებას სათქმელი არ აქვს, მოგონება კი მოგონებად ვის რაში სჭირდება? ამიტომ სხვა მოგონებაზე გადადიხარ, თან ამ პროცესში სულ აღწერ, რომ მოგონებებზე ფიქრობ, ეს გაძლევს იმის გარანტს რომ ნაწერის მოცულობა გაიზრდება და მკითხველიც აბუჩად არ დატოვებს შენს ნაწვალებს. თან იმის ფიქრიც არ გასვენებს, რომ ყოველწამიერი ფიქრების აღწერა - ძაან მაგარი რამეა - ამას მხოლოდ ჩვენ, თვითკმაყოფილი, საკუთართავში შეყვარებული, მონარცისო ტიპები ვგრძნობთ (საკუთარი თავის ასე აღწერაც, ჩვენნაირი ტიპებისთვის დამახასიათებელია, რადგან მკითხველი ამ აღწერაში იმას კი არ დაინახავს რომ მართლა ნარცისი შეიძლება ვიყო, არამედ იმას დაინახავს რომ "ნახე საკუთარ თავს რა საინტერესოდ აღწერს, რა კარგი ვინმეაო"). გულახდილობის არაგულწრფელობას ვუწოდებ მე. ახლა მოვიფიქრე და ვიდრე კარგად ჩამოვაყალიბებდი რა მეწოდებინა, რამდენიმე ვერსია მოვსინჯერ და რატომღაც ყველაზე "მაგარი" ეს მეგონა.

      ჰოდა, რას გიყვებოდით. მოკლედ ღამეა, ბნელა, შუქი არ გაქვს, "დვიჟოკი" დრიხინებს, კომპიუტერის მაგრილობელა შიგადაშიგ ამოიგმინებს ხოლმე და რომ ვერ იძინებ ის მომენტია. თან, ერთადერთი ნათელი წერტილი შენი მონიტორია, ამიტომ ზოგჯერ კარგად ვერ არჩევ პეპლის ქვემოთ ლ წერია თუ ღ.

      ახლა ის მომენტია, როცა საკუთარი თავით ტკბობის საშუალება გეძლევა, ანუ თავიდან კითხულობ შენსავე დაწერილ ტექსტს, კითხულობ არა კრიტიკით, არამედ სიამოვნებით, ჩადიხარ ბოლოში და კვლავ არ გაქვს იდეა, რა შეიძლება მოამატო ამ ნაწერს, ამიტომ იწყებ იმის წერას რაც ახლა ბოლო აბზაცში მე დავწერე - რომ თვითკმაყოფილებას ეძლევა ავტორი საკუთარი ნაწერის კითხვისას.

      .... ..... ...... ........ ...... ....

      ეს წერტილები იმის ნიშანია, რომ ამ დროს ვფიქრობდი რა დამეწერა. ვერაფერი მოვიფიქრე, ამიტომ გადავყწყვიტე ეს ვერ მოფიქრების პროცესიც როგორმე აღმწერა, გამომესახა. გამოვსახე წერტილებით და შემდეგ დავიწყე იმის აღწერა რა იყო ეს წერტილები - ესეც იმის იმედად, რომ მკითხველი კომენტარებში დაწერს - ვაუ რა მაგარია.

      ძალიან ბევრი უაზრობის წაკითხვა რომ არ მოგიწიოთ, უნდა დავამთავრო. დამთავრებისთვის კი ჩვენ - ნარცისები, ზოგჯერ ტყუილებს ვიგონებთ, ასე მაგალითად, ახლა ამ ნაწერის დაბოლოება იქნება:

      მარჯვენა კუთხეში შეტყობინება გამოხტა - ჩემი ლეპტპის აკუმულატორს ძაბვა აკლდება, აღარ შეუძლია მონიტორიც ენთოს, მაგრილობელაც აქშუტუნოს, ეს ტექსტ ფაილიც შეინახოს და ა.შ. ამიტომ დღეს ამით და აქ დაგემშვიდობებით. ჰოდა, ბოლო აბზაცის შეფასება თქვენთვის მომინდვია.

P.S. პოსტში დაბრუნება - შუქი არ მოვიდა, უკვე ვბრაზდები - ვერ ვაქვეყნებ თვითკმაყოფილების შედევრს.