დღეს, საკვრიაო ქადაგების დასასრულს, მამაომ თქვა, რომ ხვალ, ორშაბათს, 18 იანვარს, ჩავატარებთ ღამისთევის მსახურებას, ღამისთევის შემდეგ კი არაგვში ჩავალთო. ამ სიტყვების თქმა იყო და ტაძარში ერთდროულად ჩამოიარა ბედნიერმა სახეებმაც და აციებულმაც. თვალებანთებული თუ სიცივეშეპარული მრევლი ერთმანეთს ეკითხებოდა - აპირებ ჩასვლას?! პასუხები არაერთგვაროვანი იყო: არ ვიცი; ვნახოთ; თუ ძალიან არ ეციება; თუ არ გავიყინები ჩავალ; ჩავდივარ აბა რას ვშვრები; არაა, რას ამბობ, რა ჩამიყვანს იქ! თოვლიანი ზამთარი გვაქვს და ძალიან ცივა წლევანდელ იანვარს, ეგეც არ იყოს, ზამთარში არაგვში ბანაობა? დიდი გამოწვევაა!

17 იანვარი, კვირა

---

      ესეც ღამისთევის ლოცვა. თითქოს ძალიან სწრაფად მიდის, არავის ეძინება. ყველას ერთი მოლოდინი აქვს, წირვის შემდეგ, მცხეთისთვის უჩვეულო ამბავი ხდება, შუაღამისას, ისედაც ცივსა და გაყინულ არაგვში, იანვრის თოვლიან ღამეს, წყალში შთაფვლა გველის. მეც მომარაგებული მაქვს გამშრალებისა და გათბობის დამატებითი საშუალებები. შეკითხვები იგივე, ოღონდ დაზუსტებით - "მართლა ჩადიხარ?".

18 იანვარი, ორშაბათი, ღამისთევის ლოცვა

      ორი დღეა არ მოუთოვია და ახლა, როცა სვეტიცხოვლის მრევლი, ფეხით, კმევითა და გალობით მთელს ქალაქს აღვიძებს და მიემართება არაგვისკენ, სწორად ახლა გათოვდა. წვრილად თოვს, წვიმასავით.

      აი, სანათლავთან მივედით. უფრო დიდი იყო წარმოდგენილი და პატარა აღმოჩნდა. მამა ისააკი უკვე წყალშია, იქვეა მამა ილია და მამა გიორგი. მცირე თათბირი და გადაწყვეტილია: აქ შთაფვლა არ გამოვა, სჯობს პირდაპირ არაგვში შევიდეთ.

      მსურველი იმაზე მეტი აღმოჩნდა ვიდრე ველოდი. კაცები, ქალები, დიდები-პატარები. ყველანი სიხარულით შედიან და უფრო დიდი სიხარულით გამოდიან არაგვიდან.

      ჩემი რიგიც დადგა. აი, შევდგი ფეხი არაგვში. ცივია, საშინლად ცივი, ცოტა კიდევ წინ, სისხლი უცბად მოაწვა გულს, ფილტვებს, საკუთარი გულის ბაგა-ბუგი ხალხის ყიჟინის მიუხედავად მაინც ჩამესმის, ჰაერი მჭირდება - მძიმედ ვსუნთქავ, კიდევ მეტი ჰაერი მჭირდება, სწრაფად ვსუნთქავ. ვიცინი, რადგან შიშმა არ ამიტანოს. წყალი უკვე წელამდეა მოსული, გული კი კისერს ებჯინება. ერთი ნაბიჯიც და ფეხქვეშ სილას ვეღარ ვგრძნობ - ცურვა არ ვიცი, ესეც დამატებითი პრობლემა. ახლა გაყინული არაგვი და ჩემი ტუჩები ერთ დონეზე არიან. სტიქარი კანზე მეკრობა, მაგრამ ერთი ხელის მოსმა საკმარისია - ფეხქვეშ მიწაა. პირველი შთაფვლა მამა გიორგისთან - სახელითა მამისათა ... ... ... ბედნიერებაა როცა სუნთქავ. მეორე შთაფვლა მამა ისააკთან - სახელითა მამისათა ... ... ... მამა ანტონი და შემდეგ მამა ილიამაც - მოდი აქ. წყლიდან ამოვდივარ, ცოტას ვბარბაცებ და სანათლავის მესერს ვეჭიდები. ვდგავარ ერთ ადგილას, მუხლებამდე წყალში და ბედნიერი სახით ვუყურებ მამებს და მათთან მისულ გულანთებულებს. ჩემი დის ხმა მესმის - აღარ ამოდიხარ?! კი, კი, მოვდივარ. დროზე გამოიცვალე.

      გამოსაცვლელიც გვქონია. ლურჯი "ბრეზენტის" კარავი. ჩემამდე ჩასულები უკვე იხდიან და იცვამენ. მეც ვიპოვე ერთი კუთხე, დავყარე პარკები და დავიწყე გახდა-ჩაცმა. ვიღაცას მოაგონდა რომ ფარნიანი ნოკია ჰქონდა და აანთო!

 - რას შვებით ხალხო, ყველაფერი ჩანს გარეთ!!

      ჩრდილების თუ სილუეტების თეატრი, სპექტაკლი "კაცების გასახდელი".

      ნოკია ძირს ეცემა და ალბათ სამუდამოდ ქრება.

      უკვე გავმშრალდი, გამოვიცვალე და ჩემი და ვიპოვე. მამები მხოლოდ ახლა ამოვიდნენ წყლიდან.

 - სოფო, ამდენ ხანს წყალში იყვნენ!

 - ჰოო, საათზე მეტ ხანს მოუწიათ წყალში დგომა.

      უკვე სახლში ვარ, მთელი სხეული მიხურს, ამბობდნენ მომავალ წელსაც იქნებაო. "ბასანოჩკები" უნდა ჩავიცვა მომავალ წელს, ფეხებზე შლამი და ბალახები საშინელება იყო.

19 იანვარი, გამთენიისას, 4:30, 2010 წელი

დაწერილია 19 იანვარს, გამთენიისას, 5:21, 2016 წელს.
სვეტიცხოველი, როგორ აღაპის კერა! 

      ჰო, მართლა, 18-ში, ღამით, მამა გიორგიმ დამირეკა, არაგვზე ვაპირებთ ბიჭები ჩასვლას და ხომ არ შემოგვიერთდებიო. 2011-ში არაგვზე ჩასვლა არ ყოფილა. ახლა წარსული გაცოცხლდა. ახლა კიდევ ერთხელ ვეგებებოდი ნათლისღებას სიხარულით.