მომავალი ოთხი წელი მეტნაკლებად განსაზღვრულია ანუ საპარლამენტო არჩევნები 2016 დასრულდა. ახლა ველოდებით იმის გარკვევას, ვინ აირჩიეს, თორემ პასუხი კითხვაზე რატომ აირჩიეს ყოველთვის არარელევანტურია და იმდენნაირად ფორმულირებული, რომ სიჯანსაღე აღარ იგრძნობა. პრინციპში, რა არის გასაკვირი? არჩევნები ჰქვია თორემ, რეალურად სადაა არჩევანი? ცუდი, ცუდი, ცუდი, ცუდი ... ვრცელი სიაა და ისიც კი არ ვიცი, ცუდზე ცუდი ან უარესი რომელია? ჰოდა, არჩევანიც გაკეთებულია და ხელისუფლებაც დამშვიდებული - ხალხმა აგვირჩიაო, შესაბამისად პასუხისმგებლობაც ხალხს ეკისრება, მაგრამ როგორც წესი, ეს ხალხი მობრუნდება ხოლმე და მერე მთავრობებს (როგორც სადღაც გამოკიდებულ კოსმიურ იდეებს) აგინებს.

      ჩვენთან ხმის მიცემა იმ პრინციპითაც გამართლებულია - იქნებ ეს უკეთესი იყოს? და ის მოარული და ყველაზე კარგი ფრაზაც ხომ ამის პასუხია - ეე, მოიცა ერთი რა, ხალხისთვის არავინ არ არი!

      ამბობენ, ძველი ბერძნები მოქალაქედ მაშინ გაღირებდნენ, თუკი პოლიტიკურად აქტიური იყავიო (არჩევნებში მონაწილეობა სწორედ ამის გამოხატულებაა). ამიტომ ჩვენთან, ზოგიერთებისთვის ღირსების და ელიტურობის საქმედაც მოინათლა არჩევნებზე მონაწილეობა (მოქალაქეობრივი ვალი, რომ არის, ეს ხომ ისედაც იცით?!).

      ჩემი გვარისაა, ჩემი ახლობელია, ჩვენი ქალაქიდან არის და ეს ბევრი ჩემი/ჩვენი, რომ თან ახლავს ყოველ არჩევნებს, ძველი ამბავია, ანდა რაა გასაკვირი - ახლა მეც მოვითბო ხელი და ქვეყანა აშენდება თუ არა ... (სკოლაში, მახსოვს, ყველა უარყოფითად გვიხასიათებდა საფრანგეთის იმ მეფე "ლუი-ს", თავისი სიკვდილის მერე ქვის ქვაზე დარჩენაც რომ არ ედარდებოდა და მთელი ერი, რომ ასეთებად ვიქეცით, არაუშავს?!).

      მგონი ნელ-ნელა მივეჩვიეთ/მივხვდით, რომ წინასაარჩევნო დაპირებები არ სრულდება. აბა, სხვა როგორ უნდა აიხსნას ერთ-ერთი პარტიის რეკლამა - "XX_ში დაფუძნდა საქართველოს რესპუბლიკა, XX_ში დაიბადა მერაბ კოსტავა, XX_ში დაიბადა მამა გაბრიელი, XX_ში დაარსდა ქართული უნივერსიტეტი და ჩვენი ნომერიც ეგ XX არის და შემოგვხაზეთო". ესენი სრულიად უნიკალურები იყვნენ წინასაარჩევნოდ ან რამე პითაგორულს მიაგნეს.

      არჩევნებს მაინც აქვს თავისი ხიბლი, რადგან მის წიწილებს შემოდგომაზე კი არა, მომავალ თაობებზე ითვლიან, ოღონდ ჩვენი ქვეყნის მაგალითზე, ჯერჯერობით სავალალოდ.

      პოსტის დასასრულს ერთი დეტალი, რომელიც ჩვენი ხალხის, ჩვენი ერის სიდიადესა და "ხალხი ბრძენია"-ზე მეტყველებს. პარლამენტში თავის შესაყოფად 25 პარტია იბრძოდა და ეს იმ ქვეყნის პარლამენტია, რომლის გერბზეც წერია - ძალა ერთობაშია. 25 იმიტომ იბრძოდა, რომ სხვა 29-ს უარი ეთქვა ცესკოს მიერ, თორემ 54 იქნებოდნენ. დიდებული ქვეყანა გვაქვს. დიახ, ნამდვილად გვეტყობა ყოველდღიურ ცხოვრებაშიც რომ ძალა ერთობაშია და რომ ჩვენ შეგვიძლია ერთობა.

P.S. დაპირებებზე მომაგონდა უნიკალური ფოტო ეროვნული არქივიდან: