ერთ ადგილზე დგომა რეალურად ნიშნავს უკან დახევას, ამიტომ აუცილებელია სულ წინ გადაიდგას ნაბიჯი. შესაძლოა დიდი ნაბიჯი არ იყოს, მაგრამ მცირე მაინც გადასადგმელია. ასეა წერაშიც. შესაძლოა კარგი ვერაფერი დაწერო, მაგრამ აუცილებლად უნდა დაწერო. თუნდაც სისულელე იყოს, თუნდაც იდეა არ მოგდიოდეს, თუნდაც თემატიკაც არ იცოდე, რაზე დაწერო, მაინც უნდა დაწერო, რადგან ასეა საჭირო.

      ვინ ადგენს ამ საჭიროებებს? დრო!

      დროა სწორედ ის ფაქტორი, რომელიც არ გაძლევს საშუალებას იდგე შენს ადგილას პატიოსნად. ამიტომ გიწევს რამე წერო, თუნდაც ისე უინტერესოდ, როგორც ახლა ეს პოსტი იწერება. რატომ იწერება? იმიტომ რომ ასეა საჭიროო, ასეა აუცილებელიო და თუ არ დაწერ, ისევ დრო ჩაგარტყავს და უკან ჩაგაჩოჩებს!

     წერა წერის ნიჭს ავითარებს. როგორ უნდა წერო თუ წერა არ იცი და რა უნდა განავითარო რაც არ გაქვსო, არ თქვათ - ცოტ-ცოტა წერა ყველას შეუძლია. ნაწერი კი რჩება. სიტყვის ხორციელ ქმნადობა თუ რთული სარწმუნოა, ვინაიდან თქმის შექმდეგ ქრება ჰაერში, ნაწერი ხომ სამარადჟამოდ დარჩება. ამიტომ დროსთან საბრძოლველად წერა კარგი საშუალებაა.

      დროს ებრძვიან ასევე გუნდებით. გუნდი კი მაშინაა კარგი, როდესაც დროშია გადაბმული, ანუ რამდენიმე თაობას მოიცავს. კაპიტნობა უფროსებზეა, როგორც დროსთან ბრძოლაში უფრო გამოცდილებზე. მათ მოსდევენ შედარებით აქტიურები და შემდეგ ინერტულები, ესენი უფრო ქვედა თაობის ხალხია. როგორც წესი, გუნდსაც სწორედ კაპიტანი კრავს, რადგან გამოცდილება ავტორიტეტულობას სძენს. განსხვავებით მის ქვემოთ მყოფი მოთამაშეებისგან, რომლებიც ალბათ თანატოლებს არც დაუდგებოდნენ გვერდში დროსთან ბრძოლაში, სწორედ იმ მოტივით - შენ რა იცი?! უფრო პატარები, ინერტულებიც კი, მხოლოდ კაპიტნებს ემორჩილებიან და არა აქტიურებს. იმ შემთხვევაშიც კი, როდესაც კაპიტანი ცდილობს აქტიურებს კაპიტნობა ასწავლოს და ითხოვს მათგან ინერტულების ხელმძღვანელობას, პრობლემა მაინც რჩება სწორედ ავტორიტეტულობაში - არ უნდათ ინერტულებს დაემორჩილონ იმათ, ვინც მათზე სულ ოდნავ მეტი იციან. როგორც წესი, გუნდებშიც კაპიტნის თანატოლები იშვიათად არიან, მხოლოდ თითოოროლა. მიზეზი ალბათ აქაც ასაკია. კაპიტნის თანატოლები ისევე ფიქრობენ, როგორც აქტიურების შესახებ მათი თანატოლები და ინერტულების შესახებ მათივე თანატოლები - მხოლოდ მეტი გამოცდილების მქონე კაპიტნებს ემორჩილებიან. (

      საბოლოოდ, გამარჯვებული მაინც დროა ანუ ის არ განილევა, მაგრამ დროის დამორჩილება ხდება და ამის ორი გზა უკვე გაგიზიარეთ. კიდევ არიან გენიოსები, რომლებიც თუნდაც ერთი აქტით (ნახატი, სიმღერა, ცეკვა, მეცნიერება) დროსთან დაზავებას ან უკეთ რომ ვთქვათ, დროის გადმობირებას ახერხებენ. 

მთელი ეს პოსტი ამ საათის გამო: