მეორე საღამოს,როდესაც ასტონი ქუჩაში მიაბიჯებს,უკვეყინავს.
ასტონის ჩექმებიგუბეებზე გადაკრულ ყინულს ამსხვრევს,ხრაშ-ხრუშ...
აი კიდევ ერთი ქვა გუშინდელზე დიდია და ალმასივით ბრწყინავს.
როდესაც ასტონი ქვას ხელის გულს ადებს,ყინული ლღვება და ხელის გულს უსველებს.
- ოღონდ ეგ არა,უჯავრდება დედა, - ამას ვერ წვიღებ,აქ უნდა დატოვო!
მაგრამ ასტონი ღონიერია...
შინ ასტონი ქვას ჭურჭლის სარეცხ ნიჟარაში ბანს,მერე სატვირთო მანქანის ძარაში აწვენს და თბილად ფუთავს.

დადგა ზამთარი.
ასტონი ყოველ საღამოს გადის ქუჩაში.
უცნაურია,მაგრამ ყოველთვის პოულობს ახალ-ახალ ქვებს,რომლებიც მარტოხელები ან ნაღვლიანები არიან,ან კიდევ ძალიან სცივათ.
ასტონის სახლი ქვებით გაივსო.ის ცდილობს რაც შეიძლება ბევრი ყუთი შეაგროვოს თავისი ქვებისთვის,ძველი ნაჭრებისგან კი საბნებს ჭრის ხოლმე.ყველა ქვა თბილად და მყუდროდ უნდა იყოს.
დედა ოხრავს...
მამა თავს აქნევს...
ასტონი კი მაინც თავისას განაგრძობს.
საწყალ ქვებს უვლის,ზოგჯერ დიდებს...ზოგჯერ კი პატარებს,
მუდამ მარტოხელებს და მუდამ საბრალოებს...

ერთი კვირა დღეს მზე ძლიაერ დააცხუნებს.
- ერთი ადგილი უნდა აჩვენო,- ამბობს მამა.
- მოდი შენი ქვები ჩანთით გავასეირნოთ.
ისი მანქანით მიემგზავრებიან.

სანაპიოზე ყველგან ქვებია.ირგვლივ თბილი დარბილი თეთრი ქვიშა ყრია და ტალღების ჩქაფუნი ისმის.
აქ ბანაობა შეიძლება და ბევრი ქვა ჭყუმპალაობს კიდევაც.
მართლაც მშვენიერი ადგილია.
ასტონს ჩანთა მამის დახმარებით ზღვის ნაპირზე მიაქვს.
ქვები მზეს ეფიცხებიან და ქვიშაში კოტრიალობენ.
- ხედავ ასტონ რა კარგია? - ეკითხება მამა.
- აქ უკვე ბევრი ქვა ცხოვრობს.ალბათ ათასზე მეტნი არიან.გინდა შენი ქვები აქ დავტოვოთ?
ასტონი დიდხანს ფიქრობს...
,,ეტყობა ქვებს ემშვიდობება"- ფიქრობს მამა.
- ნეტავ მართლა დატოვოს,- ნატრობს დედა.
ასტონი დგას და ზღვას გაჰყურებს.
მზე ნელა ეშვება წყალში.
აი ასტონი უკან ბრუნდება.
ჩანთა თვითონ მოაქვს,მაგრამ შიგნით რაღაც ხმაურობს,ნუთუ რომელიმე ქვა დარჩა?
- ჩანთა მართლა არ არის ცარიელი,- ამბობს ასტონი.
- ჯოხი წამოვიღე,
მარტო იყო და შემეცოდა,აქ ხომ მხოლოდ ქვებია...