- რაზე ჩაფიქრდი?

- არაფერზე ისეთზე..

- არა, მართლა მაინტერესებს, თითქოს გამოეთიშები ხოლმე ამ სამყაროს და შენ ფიქრებში იძირები, ხშირად გემართება ასეთი რამე.

- მაინც ვერ გაიგებ, მაგრამ კაი გეტყვი, ეხლა ვუყურებდი ცას და ვფიქრობდი რამხელა არის, უსაზღვრო, ამოუწურავი, უკიდეგანო სივრცე, რომელსაც რამდენიც არ უნდა უყურო, მაინც ვერ ამოიცნობ რა იმალება მის სიღრმეში და მივხვდი რომ ძალიან გავს ადამიანს.

- ადამიანს...?

- ხო ადამიანს, ღამე როცა იყურები ვარსკვლავებით მოჭედილ ცაზე, თითქოს შენ თვალწინ გადაშლილა სამყაროს საიდუმლოება, უყურებ და ხვდები რომ არაფერი იცი მის შესახებ, იმდენად ღრმა არის რომ ვერ წვდები ბოლომდე, მასე არის ადამიანი, თითოეული ადამიანი ცალკე აღებული უსასრულო სამყაროა, და საოცარია რამდენადაც განსხვავდებიან ერთმანეთისგან, იმდენად გვანან ერთმანეთს... რა იყო, მასეთი გაკვირვებული რატომ მიყურებ?

- უბრალოდ უცნაურია...

- შეიძლება, არ ვიცი, უბრალოდ ვფიქრობ ხოლმე ჩემთვის.