არჩევნების წელი რომ ინფრასტრუქტურული გამოცოცხლების წელია, ამ მოვლენას მალე ეროვნული ტრადიციული მემკვიდრეობის სტატუსი მიენიჭება, მაგრამ თავად ფაქტი, რომ „რაღაც კეთდება“ ძალიან სასიამოვნოა და სასიხარულო.

      ცხოვრების ნახევარზე სტატისტიკურად ცოტა ნაკლები, მცხეთის შესასვლელში, ამ პატარა უბანში გავატარე. დაბადებითაც აქ დავიბადე და მთელი ცნობიერი ცხოვრება ამ უბანს უკავშირდება, ამიტომ გასაკვირი არ იქნება სენტიმენები მის მიმართ. ამ 30 წლის განმავლობაში ჩვენს უბანში მხოლოდ გზა დაიგო, განათების ლამპიონები შეიცვალა და კიბე გაკეთდა. სხვა მხრივ კომუნისტურმა სახელმწიფომ რაც დაგვიტოვა ისევ იმ დანატოვარში ვცხოვრობთ ანუ სახელმწიფო ზრუნავსო, არ გვიგრძვნია. სახელიც კი იმ დროის შესაფერი აქვს - აზნევთი. როგორც ყველამ იცის, აქ აზერბაიჯანული ნავთობგადამამუშავებელი ქარხანა იყო და მის საპატივცემულოდ, უბანსაც ასე ეწეოდა. მაგრამ ამას გარდა, ცოტამ თუ იცის, რომ დღემდე, აწ უკვე ჩვენი დროის საჯარო რეესტრში, ერთი კორპუსის მესაკუთრეა ამხანაგობა აზნევთი, ხოლო სხვები უკვე დანაწილებულ-დასაკუთრებულია (კომუნისტებმა ვერ მოიფიქრეს, პრივატიზაციას რამხელა მნიშვნელობა აქვს ადამიანისთვის, თორემ იქნებ არც დაშლილიყვნენ?!)

      მახსოვს, ბავშვობაში, ნავთობის ცისტერნების თავზე, დაახლოებით 20-30 მეტრის სიმაღლეზე ფეხბურთს ვთამაშობდით. მერე დაჭრეს ის რეზერვუარები და ჯართში ჩააბარეს. დღემდე რომ დგას ქარხნის შენობა, აი იქ ვთამაშობდით ბურთს, ერთი პერიოდი ქვებისგან გასუფთავებაც დავიწყეთ და მიწის შეტანა, მაგრამ ქვების რაოდენობა, ჩვენს ენთუზიაზმ-მონდომება-შემართებას ბევრად აღემატებოდა. სავარჯიშო ტრენაჟორები უცხო ხილი იყო, მაგრამ ვანდამის და რემბოს ფილმებით აღტაცებულები ქვიშის ტომრებით, ავტომობილის საბურავებით და მორებით ვვარჯიშობდით, საქანელები და სასრიალოები არ გვქონდა, მაგრამ წყლის მილებზე სრიალი შეგვეძლო და კატანკა მარტულზე ქანაობა, მაშინ „შტაბი“ ერქვა ხეზე ან ხის ძირას მოწყობილ პატარა ხუხულას და ახლა რომ ვუფიქრდები, მშვენიერი ადგილები გვქონია პეინბოლისთვის. ეს იყო და ეს. ასეთი იყო ტკბილი 90-იანები და უინტერნეტო ორიათასიანების დასაწყისი. ახლანდელი ბავშვები როგორც თამაშობენ და ერთობიან, ჩემზე უკეთ მოგეხსენებათ. მაშინ ჩვენ მხოლოდ ბურთი და საბურთაო ადგილი გვჭირდებოდა. იდეები და ოცნებები ბავშვობიდან ჩემი განუყოფელი ნაწილი იყო, ამიტომ ვერ ნახავთ ჩემს უბანში ადგილს, რომელზეც არ მეფიქროს. ჩემს ოცნებებში კალათბურთის, ფეხბურთის და ფრენბურთის მოედნები გვქონდა, კორტებიც კი. მოკლედ, ჩვენი ბავშვობა ასეთი იყო ნაკლები შესაძლებლობები და მეტი ფანტაზია.

      წლევანდელი არჩევნები აზნევთელებისთვის გამორჩეულია. წელს ჩვენი უბანიც გაახსენდათ და ჰოი საოცრებავ, ჩვენს უბანში „სკვერი“ მოეწყობა. აი, ზემოთ კიბეები გააკეთესთქო რომ ვახსენე, იმის ორ მხარეს. ჩვენს ბავშვობაში მაგ ადგილს „გორკა„ ერქვა და სათამაშოდ ჩავდიოდით, ვჭიდაობდით. მანდვე იყო ერთი დიდი წყლის მილი, რომელიც სასრიალოდ გამოდგებოდა. ჰოდა, იმ დროიდან, ჩემს ფიქრებში „გორკა“ სულ სხვანაირად წარმომედგინა, გაგიზიარებთ, იქნებ ჭკუაში დაგიჯდეთ ხელისუფალნო.

      ცენტრში, ახლა რომ მოასწორეთ, ერთი დიდი ტირიფის ხე იქნებოდა. ტირიფს წყალი უყვარს, ამიტომ წყაროც უნდა ყოფილიყო მასთან ახლოს - ფანტანი არ გვინდა, უბრალო წყარო. ტირიფის ძირში, ქვით ლამაზად მოპირკეთებული, შემაღლებული დასაჯდომი იქნებოდა წრეზე, ხოლო ირგვლივ სკამები. ტირიფი იმხელა იზრდება, სულ დაჩრდილავდა მაგ ადგილს. კიბეების მარჯვენა მხარეს, მთელს ზოლზე ნაძვნარში, სასეირნო ბილიკები და სკამები. ტრაქტორმა რომ მოთხარა, იმ ადგილას ბავშვებისთვის რამდენიმე სასრიალო, საქანელა და ქვიშაში სათამაშო ადგილი იქნებოდა. თქვენ რომ ტრენაჟორებს დააყენებთ, ისინი 2 თვეში აღარ ივარგებს და ტირიფი კი წლების განმავლობაში დარჩება. მაგრამ ეგეც არის, ტრენაჟორების განახლებაში ბიუჯეტიდან შეჭამთ ფულს, ტირიფი კი მაგდენს არ გაჭმევთ.

      ჰო მართლა, ჩემი უბნისთვის სახელიც მაქვს მოფიქრებული - ხიდისუბანი. უფრო ლიტერატურული და მხატვრულია, ევროპული, დასავლური და საინტერესოც, თან ლეგენდებში და მითებში ცხოვრება ხომ გვიყვარს ქართველებს და აგერ, „პომპეუსის ხიდიც“ წაგვეხმარება.