ვერ ვიტყვი, რომ გერმანიასთან დიდი ხნის და ძლიერი სიყვარული მაკავშირებს. გერმანულთან პირველად შეხება ჯერ კიდევ სკოლაში, მეხუთე კლასში მქონდა, როცა Deutsche-ის (გერმანულის) შესწავლა დავიწყეთ. სწორედ რომ დავიწყეთ.... ჯერ იყო და მასწავლებელი არ მოგვწონდა, ხან ენა, ხანაც გერმანული ბგერები და სიტყვები მეტად რთული გამოსათქმელი იყო ჩვენთვის და ამ ყველაფერთან ერთად კიდევ უფრო ვამახინჯებდით ჩვენი "საოცარი" ინტერპრეტაციებით. ხან რას დავაბრალეთ ხან რას, მაგრამ დღეს უკვე ყველანი ერთ აზრზე ვართ - ჩვენი სიზარმაცის ბრალი იყო ყველაფერი. აბა მაშინ ვინ ფიქრობდა იმაზე, რომ ერთ მშვენიერ დღეს ბერლინში მოხვდებოდა რომელიმე ჩვენგანი და მიეცემოდა გამვლელებისთვის გერმანულად გამოლაპარაკების საშუალება. ეს კიდევ ერთი დასტურია იმისა, რომ ყოველი შემთხვევა ყოველთვის გასათვალისწინებელია, სიზარმაცე კი ყველაზე რთულად დასამარცხებელი სენი.

     გერმანული ენის შესწავლით არ დამთავრებულა ყველაფერი. შემდეგ იყო ისტორია... იყო ის, ვინც ყველას ალბათ პირველი თუ არა ერთ-ერთი პირველთაგანი მაინც ახსენდება გერმანიის ხსენებაზე - ფიურერი და მისი "დიადი" საქმეები, "გერმანელები - უმაღლესი რასა"...

     დიდი დრო დასჭირდათ გერმანელებს დანარჩენი მსოფლიოს დარწმუნებაში, რომ ფაშისტური იდეები უკან მოიტოვეს, თუმცა ვერ ვიტყვი რომ ამ იარლიყის ჩამორეცხვა ბოლომდე შეძლეს, რადგან თანამედროვე სამყაროს ისტორიის ფურცლებად შემორჩა მათი წარსული საქმეები.

     ფიურერს და ფაშიზმს თავი დავანებოთ, ისედაც რთული გზის გავლა მოუხდათ ამის გამო გერმანელებს. მათი ერთ-ერთი ყველაზე დიდი სასჯელი ალბათ ორად გაყოფილი გერმანია იყო. 45 წლიანმა საბჭოთა ოკუპაციამ გერმანელებში ღრმა კვალი დატოვა. აღმოსავლეთ და დასავლეთ გერმანიის ნაწილებს შორის განსხვავება დღესაც კი იგრძნობა. როგორც თვითონ ამბობენ, ბერლინის კედელი დაინგრა, მაგრამ მიუხედავად ამისა, ცნობიერებაში კედელი მაინც დარჩა. მუზეუმად ქცეული კედლის დარჩენილი ნაწილები კი ამას ყოველდღე ახსენებს მათ.

     ბევრი რომ არ ვილაპარაკო გერმანიაზე, გერმანელებსა და მათ ბედზე, გეტყვით, რომ ამ რამდენიმე დღის წინ ძალიან გამიმართლა და ცენტრალური ევროპის, გერმანიის დედაქალაქ ბერლინში ამოვყავი თავი. აქამდე ფოტოებზე ნანახი ან მოსმენილი ახლა უკვე ჩემს თვალწინ გაცოცხლდა.

ბრანდენბურგის კარიბჭე

     ბრანდენბურგის კარიბჭე - ბერლინის ერთ-ერთი ღირსშესანიშნაობა.

     აგებულია 1788-1791წლებში. კარიბჭე ადგენდა საზღვარს აღმოსავლეთ და დასავლეთ გერმანიას შორის. გერმანიის გაერთიანების შემდეგ ბრანდერბურგის კარიბჭე არის სიმბოლო წარსული ცივი ომისა და გერმანიის გაერთიანებისა. საოაცარია, ორი გერმანია, თუმცა უკვე გაერთიანებული, მაგრამ მაინც ორი სხვადასხვა სამყარო აქ ასე მარტივად იყოფა და იკვეთება ერთდროულად.

რაიხსტაგი

     რაიხსტაგი - გერმანიის პარლამენტის ყოფილი სახელწოდება. მას შემდეგ რაც ამ ტერმინმა პარლამენტის მნიშვნელობა დაკარგა, დღეს ის მხოლოდ შენობას ნიშნავს, შენობას, სადაც უკვე ბუნდესტაგია (პარლამენტი) განთავსებული.

     შესაძლებელია შენობის შიდა ნაწილის დათვალიერებაც, მაგრამ იქიდან გამომდინარე, რომ ეს შენობა დიდი პოპულარობით სარგებლობს ტურისტებს შორის, ყველას სურს მისი მონახულება. უზარმაზარ, რამდენიმე საათიან რიგში უნდა ჩადგეთ რომ შიგნით მოხვდეთ, თუმცა შეიძლება იმდენად "გაგიმართლოთ", რომ ვერც მოხვდეთ.

     რჩევა, რომელიც აუცილებლად უნდა გაითვალისწინოთ, თუ ბერლინში მოხვდებით და რაიხსტაგის მონახულებას გადაწყვეტთ: შესაძლებელია რამდენიმე დღით ადრე ონლაინ რეგისტრაცია. ამ შემთხვევაში რიგში ჩაეწერებით და წინასწარ გეცოდინებათ დრო, როცა იქ უნდა შეხვიდეთ. მარტივად და გერმანულად - ასე ვიტყოდი მე!

ბერლინის საკათედრო ტაძარი

     ბერლინის საკათედრო ტაძარი - ბაროკოს სტილში შესრულებული უზარმაზარი ტაძარი, რომელიც ბერლინის ერთ-ერთი სიამაყეა.

     ტაძარი, უამრავი ხალხი, უამრავი ფოტოს გადაღების მსურველი, რომლებიც ფოტოებს ერთდროულად იღებენ. არ აქვს მნიშვნელობა შენს ფოტოზე შენს გარდა უამრავი ადამიანი რომ არის, მთავარია ფოტო არის... ქუჩის მუსიკა აქვე ტაძართან, გაზაფხულის ჯერ კიდევ სველ, თუმცა უკვე მწვანე მდელოზე წამოწოლილი შეყვარებული წყვილები... ბავშვები... ხმაური და შენ ამ ყველაფრეთან ერთად. თითქოს სხვა სამყაროში გადაგისროლეს უცებ და ყველაფერი ტრიალებს შენ გარშემო... სახეები, ღიმილები, ფერები და ამ დროს შეგიძლია შენც უბრალოდ გაიშოლტო ამ მწვანე მდელოზე, არც კი შემოგხედავს ვინმე, მაგრამ მაინც მყარად დგახარ, მიწაზე რაღაც გაკავებს...

ვილჰელმ კაიზერის ხსოვნის ტაძარი

     ვილჰელმ კაიზერის ხსოვნის ტაძარი - ბერლინში მნიშვნელოვანი სანახაობაა, რომელიც აიგო 1900 წელს. აიგო კაიზერ ვილჰელმ მეორის ბრძანებით, დიდი ბაბუის ვილჰელმ პირველის ხსოვნის პატივისცემის ნიშნად. მეორე მსოფლიო ომის დროს შენობა დაინგრა, მაგრამ ტაძარი კვლავ აშენდა და ბერლინის ერთ-ერთ სიმბოლოდაც იქცა. დღეს ტაძარი ასე გამოიყურება.

ახლა კი უკომენტაროდ შემოგთავაზებთ ფოტოებს!