ღმერთის რწმენა და ძალაა, თან ისეთი ძალა, რომელსაც მთის გადადგმაც კი შეუძლია. ყველაზე დიდი და ძნელად აღქმელი ლაქა, რაც კი ოდესღაც ჩვენ სულს და თავს დამართნია, რწმენის შესუსტებაა, ანდა საერთოდ მისი დაკარგვა შემოქმედისთვის ძალიან მნიშვნელოვანია თავისი ქმნილებით დაინტერესება და მისი სწორად შეფასება კომპეტენტურ პირთა მიერ – მკითხველს ვგულისხმობ, რასაკვირველია.

      გულახდილად მოგახსენებთ– დღეს მკითხველის ინსტიტუტი, ფაქტიურად, სულს ღაფავს. ლიტერატურასთან შეხებისას ტექსტის ზედაპირული ანამნეზის დადგენა, ზერელე დასკვნების გამოტანა, სულიერი თვალის დახშობა– არა იმიტომ, რომ სახარებისეულ სიბრძნეს ნაზიარებმა რაიმე საცდური აიცდინოს, პირიქით, ნებაყოფლობით იტვირთოს სიბრმავე მოყვასის ტკივილებისაგან გასაქცევად, ეგოცენტრიზმს დამონება და შურსა და უსიყვარულობაში დამკვიდრება, სწორედ ის "სამკაულებია", ასე "თვალისმომჭრელად" რომ ბზინავენ ვაიმკითხველთა მანტიებზე.

      "არ ვუსმენ "ხალხს" და მათი რწმენა არ გამაჩნია"– ამბობს ლექსის ლირიკული გმირი და პესიმიზმისგან თავის დასაღწევად, მიწიდან ცისკენ განაგრძობს მზერას: "ღმერთი მოვძებნო? ამ ბოლო დროს ესეც დამჩემდა".

      ადამიანს მხოლოდ შინაგანად თავისუფალ პიროვნებას ხელეწიფება სწორი გადაწყვეტილების გაკეთება.

      სამყარო კი ძნელად აღიქვამს და ცნობს, ანდა როგორც უცხო სხეულებს, ისე იშორებს ურჩ და თამამ შვილებს, რათა მათი სიტყვა, და ხმა ნელ–ნელა ჩაიძიროს უფსკრულში. ეს ის შემთხვევაა, როცა დუმილი ოქრო არაა. ეს ღვთისგან ბოძებული საჩუქრის ტალანტის სამუდამო დაფლვის საშიშროების მაუწყებელი გონგია. წყვდიადის გაფანტვა, ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, მხოლოდ დიონისეს ძალუძს: "ნელ–ნელა ვთვრები, მხოლოდ ამ დროს თუ ვარღვევ დუმილს"– ვკითხულობთ ლექსში.

      ლირიკულ გმირს არც სიტყვის თამამად გაცხადების უფლება აქვს, მან თავისი არსებობით მყუდროება არ უნდა დაურღვიოს პატივდებულ გვამებს, ცხოვრების ნებიერთ, რომელთა რისხვა მყისიერი და გარდაუვალია: "ჩურჩულზეც კი ტყვიები მხვდება".

      როცა მგლურ კანონებზე გაზრდილი ბრბო მხოლოდ იმაზეა დაგეშილი, რომ კუთხეში მიგიმწყვდიოს მხოლოდ და მხოლოდ იმიტომ, რომ არ გაგიგო, არ გაღიარა, ვერ შეგიყვარა, იძულებული ხარ ჩამოიგლიჯო დედამიწის ბინადრის სულისშემხუთველი ნიღაბი და თუნდაც ცალი ფრთით (ან სულაც– უფრთოდ!) გააღწიო საზღვრებს მიღმა.

      მანამდე კი, ჯერ სხეულში ჩაშენებული ტკივილის გისოსებს ამტვრევინებ ბასრ ლექსებს, შემდეგ სევდის ფესვიანად ამოძირკვას ლამობ და ვინც უკან, ამ სამყაროსკენ გახედებს, თვალცრემლიანი დედაა, ის ერთადერთი, ვისაც ყველანაირი უყვარხარ... ყველანაირს გიტანს როგორებიც ვართ და ისეთივეს გღებულობს...

      ის, რომ სხეული მიწისაა, მას ეკუთვნის და მასვე უნდა დაუბრუნდეს. სული მუდამ ზეცის ძიებაშია.

      მუსიკის ჰანგები მშველელის როლს იძენენ. ტკივილით განსხეულდები მასში და უსმენ "მეფეს, ანდა უსმენ ჩარკვიანს", რომელსაც მისტიკური სიმშვიდე მოაქვს... "კვდომა", უცნობ ღმერთში გარდასახვის სურვილი... და კიდევ ერთი გადარჩენილი სულის მობრუნება "მამისეულ სახლში", უძღები ძის დარად, მავედრებელი მზერითა და დუმილზე დამყნობილი მაცოცხლებელი სიტყვებით:"არ დამივიწყო, ღმერთო!"

      ეს უკვე სიცოცლეზე ბევრად მეტია!

ავტორი: ლევან ფხაკაძე