ყვავილებმა დაიბანეს პირი,

შუბლზე ოფლი მოიწმინდა ზეცამ,

გულში ჩუმად დაგუბებულ ტკივილს,

თურმე ჩვენი განშორება ერქვა.

წყარო ჩუმად მიყვებოდა შენზე,

შენი სუნთქვა მოჰყვებოდა ნიავს,

აღარ გელი, არა, აღარ გეძებ

და წარსული ცრემლებს უხმოდ მიაქვთ.

ისევ მარტო გავუყვები ქუჩას,

სიყვარული ატირდება სულში,

ჩვენი გრძნობის სპეტაკ ჭირისუფალთ,

თეთრ გვირილებს ჩავიხუტებ გულში.

ყვავილებმა დაიბანეს პირი,

შუბლზე ოფლი…

      იღვიძებს საქართველო, მაგრამ მგონი ისევ ძილი ჯობდა. ღამეს კი არც უძინია თურმე და არც ბევრისთვის მიუცია ძილის უფლება. თავისი და იმ სხვათა უძილობის სასჯელი რამდენიმე ადამიანში საუკუნო ძილით აანაზღაურა. გაღვიძებულთა კითხვები, პასუხები, ახსნა-განმარტებები, დაიწყო მტყუან-მართლის გარჩევა, რატომღაც მიიჩნიეს რომ დამნაშავე ერთ ან რამდენიმე ადამიანს შორის უნდა ეძებონ, ხოდა მთავრობამაც ეს საქმე სასამართლოს გადასცა განსახილველად, დაიწყო ბრალდებათა სესია.…

დავწვით ფურცლები.

ის სახლიც დავწვით სადაც ვცხოვრობდით.

გადავწვით მინდვრები.

ის ხეც კი დავწვით, სადაც ვდარდიანობდით,

სადაც ვგიჟდებოდით!..

ის ხე,

სადაც ერთმანეთს ვათრობდით,

სადაც ვკამათობდით,

შემდეგ კი უხმოდ ერთმანეთს ტუჩებზე ვკოცნიდით...

ჰაერი დავწვით,

სისხლით მოწამლული ჰაერი.

ბოროტება დაგავწვით,

ბოროტებას…

      ღმერთის რწმენა და ძალაა, თან ისეთი ძალა, რომელსაც მთის გადადგმაც კი შეუძლია. ყველაზე დიდი და ძნელად აღქმელი ლაქა, რაც კი ოდესღაც ჩვენ სულს და თავს დამართნია, რწმენის შესუსტებაა, ანდა საერთოდ მისი დაკარგვა შემოქმედისთვის ძალიან მნიშვნელოვანია თავისი ქმნილებით დაინტერესება და მისი სწორად შეფასება კომპეტენტურ პირთა მიერ – მკითხველს ვგულისხმობ, რასაკვირველია.

      გულახდილად მოგახსენებთ– დღეს მკითხველის ინსტიტუტი, ფაქტიურად, სულს ღაფავს.…

აღარ მინდა საათი,
მომაშორეთ მაჯიდან,
ზეცის სილურჟისაკენ
ქარი მიხმობს ფანჯრიდან.

და რად მინდა საათი?
რისთვის?... რაში მჭირდება.
აქ არავინ მიბარებს,
არც შეხვედრას მპირდება.

სჯობს გაატანეთ ვინმეს
აქ ტყუილად ირჯება.
მსურველს თქვენ ნუ იდარდებთ
ვიცი ბევრი იქნება.

აქ მე დრო არ მანაღცლებს,
არც უმისოდ მწყინდება,...
იმქვეყნად კი ქარი მე
უდროობას მპირდება...