რა  დრო  გასულა  ამხელა ცას კვლავ გადუარა  მზემ , და ჩავიდა  კიდევ ერთხელ (თუ სამუდამოდ? ) ვიცოდე  მაინც , უსასრულო  თვალსატყუარი.გალაქტიკათა ოკეანევ ( მითხარი უარი ან დასტურმყავი !) ისმენ თუ  არა  ჩემი უძირო ღამის მონოლოგს?! შენ  კვლავ  საოცარი  ხარ საოცარი, ეს დაეჭვება  შემზარავი შენი  მიწყალობე , ვით  ქარი სანთლებს დათოვლილ დღეებს გულგრილად მიქრობ შენს წიაღ მღოღავ უხილავ მიკრობს და  ეს   უმთვარო ღამეებიც ასე წყვალობენ ... მე კვლავ  ვეცემი მაგრამ წამოდგომა   შემიძლია,  კი  არ  ვბერდები მხოლოდ  დაღლილი და შეცივნული ღამის   ქვეშ ხან ბამბის,ხანაც მატყლის საბანს  ვიფარებ და სამიოდ ლიტრი ალალი და დაუყვედრებელი  რომ არ გამყიფდეს ჯერაც სისხლი,როგორც  ყინული და რომ არ მოგწყდე ვით ნაყოფი ჯერუმწიფარი..   რომ  არ  დავანდეს ჯერ ჩემს ტანში ღამე საპყარი, მინთია  ცეცხლი იმ გარდუვალ დღეზე ოცნების ... და  უფრო ეჭვით ...  ვიდრე იმედით , პირამდე  სავსეა ჩემიი სამყარო დანაღმულია წრმენით მოლოდინით და  საოცრებით ...