ადამიანო, ნურასოდეს ნუ დაგავიწყდება, რომ შენ მარტო ხარ. ნურავის ნუ დაუცდი, ნურაფრის იმედი ნუ გექნება, რაც შეიძლება ჩქარა დაიწყე და ააგე შენი ასაგები კოშკი.
/რევაზ ინანიშვილი/

დომენიკო, იცი, ადამიანები გაუცხოვდნენ. მზერაც, რაღაცნაირად, ცივი და დამცინავი გაუხდათ. მათი სახეები "შეყინულღიმილიანდა". გაიცრიცა. სიყალბე შეერია. თვალებისაც უნდა მეშინოდეს, დომენიკო ?? ადამიანის უნდა მეშინოდეს ?? არ შეიძლება ყველანი კარგები ვიყოთ ?? არ შეიძლება მხოლოდ სიკეთე ვაკეთოთ და ერთმანეთი ვაბედნიეროთ ?? დომენიკო, არ შეიძლება ??
/გურამ დოჩანაშვილი - სამოსელი პირველი/

რაც უფრო ადრე განეწყობი სასიკვდილოდ, მით უკეთესი. მერე მშვიდად იცხოვრებ დარჩენილ დროს, შეიძლება რაღაც-რაღაცები მოასწრო კიდეც, რადგან სულ ერთი იქნება, როდის მოგიკაკუნებს სუდარიანი, როდის დაგადგება კბილებდაკრეჭილი და მხარზე ცელგადებული. ეგონება დავაფეთებო, შენ იქით შეუტევ - სად გდიხარ აქამდეო
/ოთარ ჭილაძე/

მე არასოდეს ვყოფილვარ, ამ უკიდეგანო ოკეანეთა ლურჯი ვეშაპი, რომელიც ზედაპირზე ჩასასუნთქად ამოდიოდა, მე ერთი პატარა ლიფსიტა ვიყავი და ცასწავალას მსგავსად, გული სიღრმისკენ მიმიწევდა, გული რომელიც ვერ მიძლებდა, გული რომელსაც ვერ ვუძლებდი
/ლაშა მარგიანი/

ეს ცხოვრება არც ისე მრუდედ წარუმართავს არსთაგანმგებელს, ყველაფერი იმისათვის შეემთხვევა ამ მიწაზე კაცს, რათა თავის თავს და თავის ღმერთს მიაგნოს ბოლოს..
/კ. გამსახურდია/

ბედნიერ ადამიანებს სულაც არ აქვთ ყველაფერი საუკეთესო... მათ უბრალოდ შეუძლიათ დაინახონ საუკეთესო იმაში, რაც აქვთ...
/ჯემალ ქარჩხაძე/

- დედიკო, მე სტოკჰოლმში დავიბადე?
- რასაკვირველია, - უპასუხა დედამ. - ბოსე და ბეტანი კი მალმეში, არა? - ჰო, მალმეში დაიბადნენ. - მამა, შენ ხომ გეტებორგში დაიბადე? გახსოვს, ერთხელ რომ მითხარი... - მართალი ხარ, მე გეტებორგელი ბიჭი ვარ. - შენ დედა, შენ სად დაიბადე? - ესკილსტუნში, შვილო. ბიჭუნა მოეხვია: - რა ბედნიერებაა, რომ ერთმანეთს შევხვდით. ყველა დაეთანხმა.
/ბიჭუნა და სახურავის ბინადარი კარლსონი/

ადამიანის გული მუსიკალური ინსტრუმენტია, მაგრამ ის ღრმად მიძინებულია და სიყვარულს ელოდება, რომ ამღერდეს, აენთოს და აცეკვდეს. უსიყვარულოდ ადამიანი ვერასოდეს გაიგებს, თუ როგორ მუსიკას ინახავდა გულში. ეძიეთ სიყვარული და აუცილებლად წააწყდებით თქვენს შინაგან მუსიკას. აი, ნამდვილი ცხოვრება კი ამის შემდეგ იწყება…
/ოშო/

შემოქმედება საკუთარი თავის გამომზეურებაა ოღონდ როდესაც შემოქმედმა, საკუთარი თავი რომ თოკზე გადაკიდა, ქვემოთ მაყურებელი შენიშნა შეცბა და ამ საკუთარ თავს შელამაზება დაუწყო. წარბები გამოიქნა, თვალები მინაბა, ბზარები საგოზავით ამოივსო, გაცრეცილი ადგილები გაიფერადა, ფერ-უმარილი წაისვა ნიღაბი გაიკეთა და თვალში ნაცარი შეგვაყარა. ამით ვიღაც-ვიღაცეები კი მოატყუა, მაგრამ შენ რას მოგატყუებს! შენ, სიყალბეს რომ ამჩნევ, შუბლს იჭმუხნი. ყველაზე საინტერესო (და ცოტა სასაცილო კი) ის არის, რომ შემოქმედმა მშვენივრად იცის, შენ ვერ მოგატყუილებს და მაინც ვერ უძლებს ცთუნებას, რომ არ იკეკლუცოს და თავი იმაზე უკეთესად არ მოგვაჩვენოს, ვიდრე სინამდვილეშია
/"ქარავანი" ქარჩხაძე/

თუ სამშობლო ჭეშმარიტად გიყვარს და ვერავისთვის გაგიმხელია, ტყის პირას, ბუჩქის ძირში თავდაღმა დაწექ, (ნაწვიმარიც რომ იყოს, მაინც დაწექი) ყურისტოლა ორმო ფრჩხილებით ამოჩიჩქნე და სამჯერ ჩასძახე, ჯადოსნური კი არა, გულწრფელი სიტყვა: მიყვარხარ, მიყვარხარ, მიყვარხარ! – მაშინვე წააყარე მიწა და დაიმახსოვრე ის ადგილი... იცოდე იქ, ყოველ გაზაფხულს ია ამოვა.....
/ოტია იოსელიანი/