22 სექტემბერს ნორმებიდან გადახვევის დღეა. საკუთარი ნორმებიდან და წესებიდან გადახვევის. დღე, როდესაც ყველაზე მეტ სიმართლეს ყვები საკუთარ თავზე, ამბობ იმას, რასაც მარტოდარჩენილიც არ ამბობდი, ფართე სიჩუმეში.
წერ, წერ და ვეღარ ჩერდები.
მერე კონვერტი, გაფორმება.
მერე ყოყმანი, იქნებ არ უნდა დაგეწერა, იქნებ არ უნდა დატოვო.
მერე მიდიხარ და ხელს გიწვავს, ჯიბეს გიწვავს, თითქოს მოპარული მიგქონდეს რამე. არავინ უნდა გაიგოს.
მერე თვალებით არჩევ ადგილს.
მერე ჩუმად იყურები აქეთ-იქით, ხომ არავინ გხედავს.
მერე ტოვებ ისე ფრთხილად, თითქოს ბობმს ტოვებდე და ტრიალდები და ეცლები იმ ადგილს.
ყურებში გუგუნი გესმის, საკუთარი გულის ცემა...

არ შეიძლება ეს დღე ჩვეულებრივი იყოს.

და პოვნისას?
ჯერ შორიდან ხედავ.
ვიდრე ახლოს არ მიხვალ, არ გჯერა.
იღებ, სინჯავ.
ისაა, წერილია, შენია...
ვიდრე გახსნი, გული გეკუმშება
და მერე იწყებს ლაპარაკს, ყველაზე ახლობელი უცნობი
და გიყვება, გიყვება
და მიყვები, სადაც მიყავხარ.

არ შეიძლება ეს დღე ჩვეულებრივი იყოს...