შეამჩნია, რომ ფანჯრებიდან შუქი იმაზე მეტად შემოდიოდა, ვიდრე დილით, როცა თვალი პირველად გაახილა. მერე კარგად დააკვირდა - ფანჯრები გაუწმენდიათ. მიუახლოვდა და იქიდან დაიწყო თავისი მეგობრების ცქერა. ყურებაში იმდენად გაერთო, ვერც კი მიხვდა ფანჯარას როგორ მიაწვა. გაიღო და გადავარდა, ჯერ თოვლში გადაკოტრიალდა და შემდეგ მოლიპულ აივანზე დაეცა. იქაც თოვლი დახვდა, კიდევ მოუწია თოვლში კოტრიალი.

      წუთის წინ სასიამოვნო სიგრილე, უცბად საშინელ სიცივედ ექცა. არ ესიამოვნა, ფეხები მოეყინა. ვერც ვერავინ ამჩნევა. მაღლა იყურება - ფანჯარა ხმაურიანად დაკეტეს. ერთადერთი ხსნა კარამდე მიღწევაა. როგორმე ეს თეთრი და ფაფუკი, მაგრამ სველი და მძიმე მასა უნდა გაჭრას, გავიდეს. იმ კართან მივიდეს, რომლიდანაც ახლა სითბო გამოდის. მიიწევს წინ გამალებით, მაგრამ არ იცის საით. შეიძლება გზაც აერია, აქამდე როგორ ვერ მიაღწია კარამდე? სახლში როცა იყო, სულ რამდენიმე წამს ანდომებდა კარიდან ფანჯარასთან მისასვლელად, ახლა რა მოხდა? იქნებ არასწორი გზით მიდის? მისი მეგობრების ხმა შორიდან ესმის. შეჩერდა. უეცრად ირგვლივ დაბნელდა. თავზე ის ფაფუკი მასა დაეყარა და მთლიანად დაფარა. არა, აღარ მოსწონს ეს "თეთრი სტუმრები". გზას ვეღარ აგრძელებს. ახლა ცოტა უნდა დაისვენოს. გაჩერდა, მოიკუნტა, ფაფუკ თოვლზე თავი რბილად იგრძნო, ზემოდან თოვლი აყრია, ამოისუნთქა და თითქოს სითბოსაც გრძნობს. ჩაეძინა.